Historia

Officyna Liberałów – podziemne początki…

Pierwszym wydawcą tygodnika „Najwyższy CZAS!” był Janusz Korwin-Mikke, założyciel Oficyny Konserwatystów & Liberałów. Oficyna konserwatystów & Liberałów powstała pod koniec lat 70 jako Officyna Liberałów. Swego czasu szyderczo zwana „Jol-a” czyli Jednoosobowa Officyna Liberałów, była bowiem faktycznie prowadzona przez jedną osobę. Firma nie wydawała początkowo żadnego stałego magazynu.

Dużą popularnością cieszyła się „Biblioteczka Laureatów NOBLA”, będąca cyklem kieszonkowych wydań autorów o przekonaniach konserwatywno-liberalnych będących laureatami tej słynnej nagrody. Przez biblioteczkę przewinęły się nazwiska: Hayeka, Russela, Sienkiewicza, Bunina, Churchilla, czy wreszcie najbardziej chyba promowane Miltona Friedmana. Jednak również większe pozycje znalazły swoje miejsce w bibliografii wydawnictwa.

Możemy tu wymienić: Aleksandra Sołżenicyna „Zmierzch odwagi”, „Lenin w Zurychu”, Feliksa Konecznego „O wielości cywilizacyj” Ferdynanda Zweiga „Zmierzch i odrodzenie liberalizmu” (5 wydań !!!), Adama Heydela „Etatyzm po polsku”, Adolfa Romańskiego (właść. Mirosław Dzielski) „Jak zachować władzę w PRL”, Tomasza Harasiuka „Semantyka zbrodni” i Stanisława Swianiewicza – „W cieniu Katynia” (obie pozycje dot. sprawy katyńskiej), Aleksandra Trzaski-Chrząszczewskiego „Przypływy i odpływy demokracji”, Andrzeja Stanisławskiego (właść. Stanisław Michalkiewicz) „Monologi”, Milowana Jilasa „Nowa Klasa”, „Po czerwonym Zwycięstwie” Teodora Jeske-Choińskiego, Leopolda Tyrmanda „Życie towarzyskie i uczuciowe”, „Prawo Tyrmanda”, „Dziennik 1954”, Georga Orwella „Rok 1984” (razem z wyd. Głosy), Aldousa Huxley’a „Nowy wspaniały świat”, Stefana Kisielewskiego „Wstęp do programu opozycji”, „Wszystko inaczej”, Włodzimierza Bukowskiego „Dusza ludzka w komunizmie”, Wilhelma Roepke „Kryzys społeczny czasów obecnych”, Józefa Mackiewicza „Watykan w cieniu czerwonej gwiazdy”, „W cieniu krzyża”, „Fakty i ludzie”, „Zwycięstwo Prowokacji”, Barbary Mackiewicz „Droga pani”, Stefana Kurowskiego „Reforma czego”, „Coco de oro” Jerzego Bobkowskiego czy wreszcie najsłynniejsze „Bogactwo i Ubóstwo” Jerzego Gildera (3 wydania!!!).

Powyższy spis nie obejmuje wszystkich pozycji wydanych przez Oficynę, lecz zawiera ich zdecydowaną większość. Ukazywała się one w niewielkich nakładach „powielaczowych”, późniejsze pozycje po roku 1986 ukazywały się już w technologii offsetowej osiągając w niektórych przypadkach ogromne nakłady rzędu kilku tysięcy sztuk (w kilku wydaniach). Za pośrednictwem Officyny Janusz Korwin-Mikke wydawał również własne publikacje: „Zastanawiająca tęsknota” 1983 r., „Katechizm robotnika liberała”, „Do dołu nogami” 1981 r. i inne.

Oficyna Konserwatystów i Liberałów – tuba ideologiczna polskiej prawicy

Od marca 1990 r. Officyna Liberałów pod oficjalną i legalną już firmą „Oficyna Konserwatystów i Liberałów” rozpoczęła wydawanie tygodnika społeczno-politycznego „Najwyższy CZAS!”. Tytuł cieszył się bardzo dużą popularnością na początku lat 90. minionego wieku. Stał się jedyną w naszym kraju tubą ideologii konserwatywno-liberalnej, której politycznym wyrazicielem na polskim rynku politycznym jest Unia Polityki Realnej. Mimo to nigdy nie był pismem typowo partyjnym, chociaż jego właściciel przez lata szefował partii.

Najwyższy Czas – wylęgarnia talentów

Na łamach pisma pojawiali się najwybitniejsi nie-lewicowi publicyści ale i politycy polscy tacy jak np. Stanisław Michalkiewicz, Waldemar Łysiak, Janusz Szpotański, Jacek Bartyzel, Krzysztof Dzierżawski.

Niejako wychowankiem „NCz!” jest Rafał Ziemkiewicz, który przez lata na łamach gazety publikował swój felieton „Zero zdziwień”. Tu także pisywał na początku lat 90. Roman Giertych, obecny przywódca LPR-u. Z kolei na początku lat 2000 stały tekst miała u nas prof. Zyta Gilowska, minister finansów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Pismo przez lata było także wylęgarnią młodych prawicowych i libertariańskich autorów. Na jego łamach zadebiutowało kilkudziesięciu z nich.

Praca u podstaw

Tygodnik jako pierwszy opublikował „listę Macierewicza”. W okresie kampanii unijnej „NCz!” opowiedział się za akcesją do strefy Shengen oraz części traktatu akcesyjnego zapewniającego wolny handel, natomiast przeciwko utracie suwerenności na rzecz brukselskiej biurokracji i przeciwko udziałowi w rozmaitych „politykach” takich jak osławiona Wspólna Polityka Rolna.

We współpracy z UPR-em i Kolibrem tygodnik zorganizował w latach 1999-2003 trzy konferencje uniosceptyczne, w których wzięli udział czołowi polscy politycy o orientacji niepodległościowej (ciekawostką jest, że na pierwszej z nich obecny był Andrzej Lepper) oraz zagraniczni politycy uniosceptyczni. Gościem honorowym konferencji był trzykrotnie znany dysydent Władimir Bukowski, który od tego czasu jest przyjacielem naszego pisma. W dalszym ciągu nasi publicyści stoją na stanowisku, że niepodległość państwa polskiego jest ważniejsza od udziału w Unii Europejskiej.

Odważnie w przyszłość!

Od początku ukazywania się tygodnik przeszedł duże zmiany, które od jednokolorowej gazety formatu A3 doprowadziły do ładnego wydania magazynowego.

Od 1 września 2007 roku nowym wydawcą pisma jest spółka 3S Media, której współwłaścicielem jest Tomasz Sommer wieloletni zastępca redaktora naczelnego i redaktor naczelny pisma, który z tytułem jest związany od 1995 roku.