Chodakiewicz: Churchill z duchem czasów

Marek Jan Chodakiewicz

^Wyszły ostatnio dwie książki o tzw. sprawie żydowskiej i brytyjskim polityku konserwatywnym Winstonie Churchillu. Profesor (Sir) Martin Gilbert, zwany „oksfordzkim syjonistą”, przedstawia Churchilla jako fi losemitę, żydowskiego „przyjaciela przez całe życie” („Churchill And The Jews: A Lifelong Friendship”, Henry Holt, New York, 2007). W podobny sposób pisze o nim Michael Makovsky w „Churchill’s Promised Land: Zionism and Statecraft” (Yale University Press, New Haven, CT, 2008). Według Gilberta, Churchill to „syjonista,” zwolennik żydowskiego nacjonalizmu, który od początku do końca starał się narodowcom żydowskim pomóc osiągnąć ich wymarzony cel – Izrael. Makovsky podkreśla sympatie Churchilla do syjonizmu, ale w bardziej zniuansowany sposób pokazuje, jak poparcie tego męża stanu dla żydowskiej ideologii narodowej wynikało z pragmatycznych uwarunkowań interesów brytyjskich.

Obaj historycy, a Gilbert szczególnie, mają tendencje do redukowania antyżydowskich akcentów w karierze swego bohatera do złego otoczenia, pomyłki czy fałszywych wniosków. Miały to być mało znaczące epizody. Obaj naukowcy w bardzo łagodny sposób traktują też postawę Churchilla podczas II wojny światowej. Brytyjski polityk przecież raczej niewiele zrobił, aby przeciwdziałać eksterminacji Żydów, a jednocześnie mało pomagał uchodźcom żydowskim, bowiem kontynuował restrykcyjną politykę emigracyjną do Palestyny. Tego raczej badacze ci nie uwypuklają. Właściwie na Zachodzie jedyną przeciwwagą do argumentów Gilberta i Makovsky’ego jest żałośnie prokomunistyczny i zażarcie antysyjonistyczny Lenni Brenner. Niektórzy z naszych kolegów twierdzą, że był on sowieckim agentem wpływu. Jednak odnosiliśmy się bardzo ostrożnie w naszych pracach do jego pełnej uprzedzeń pracy „Syjonizm w wieku dyktatorów: Ponowna ocena” („Zionism in the Age of Dictators: A Reappraisal”, Croom Helm, London and Canberra, 1983) czy do zredagowanego przez niego wyboru dokumentów o „kolaboracji nazistowsko-syjonistycznej”.

Ostatnio Brenner wyłonił się w magazynie „Columbia” (wiosna 2008 r.) z gniewnymi pomrukami na Churchilla. Twierdzi, że w latach 20. ten brytyjski polityk był „niesławnie antysemicki” oraz „wspierał Mussoliniego i Hitlera, gdy ci doszli do władzy”. Brenner cytuje z artykułu Churchilla „Syjonizm vs. bolszewizm: Walka o duszę ludu żydowskiego” („Zionism Versus Bolshevism: A Struggle for the Soul of the Jewish People”) z 8 lutego 1920 roku: „Żydom zawdzięczamy w chrześcijańskim objawieniu system etyczny, który, nawet jeśli zupełnie oddzielimy go od sfery pozaziemskiej, byłby najbardziej wartościową spuścizną ludzkości… Ale tak się może składać, że ta sama zadziwiająca rasa może właśnie teraz tworzyć inny system moralności i filozofii, który czyni wielkie zło – jak chrześcijaństwo dobro”. Chodziło naturalnie o komunizm. System ten wówczas konserwatyści, monarchiści, narodowcy i inni prawicowcy (oraz część lewicy) powszechnie uważali za „żydowski”. Jednocześnie jednak Churchill zastrzegał się, że „nie ma większego błędu niż odmówić jednostce z powodu jej rasy czy pochodzenia prawa do tego, aby mogła być sądzona ze względu na jej zasługi i postępowanie”. W tym miejscu Brytyjczyk pochwalił żydowskich narodowców (national Jews) i ich ideologię nacjonalistyczną.

Zaatakował natomiast ostro „Żydów międzynarodowych”:

„W gwałtownej opozycji do wysiłków właśnie tej [nacjonalistycznej] żydowskiej sfery powstają spiski międzynarodowych Żydów. Nie sposób przecenić roli, jaką ci międzynarodowi i w większości ateistyczni Żydzi odegrali w stworzeniu bolszewizmu i w wywołaniu rewolucji rosyjskiej. Była ona oczywiście duża; prawdopodobnie była większa niż innych. Z jednym ważnym wyjątkiem Lenina większość kierowników to Żydzi. Ponadto główna inspiracja i siła przebicia pochodzą od przywódców żydowskich”.

Były to sentymenty dość rozpowszechnione w świecie zachodnim w tym czasie. Nota bene Churchill mylił się co do składu przywództwa bolszewickiego. Więcej rewolucjonistów pochodzenia żydowskiego było wśród mienszewików. I mylił się też trochę co do Lenina. Bolszewicki przywódca był rosyjską mieszanką imperialną,
jakich było wiele. Jak podał Dmitrij Wołkogonow, ze strony ojca Lenin miał za przodków Kałmuków i rosyjskich mużyków. Ze strony matki jego rodzina była szwedzko-luterańska i wołyńsko-żydowska.

Jego dziadek Srul (Izrael) Mojsiejewicz Blank przeszedł na prawosławie i został uszlachcony jako carski urzędnik, lekarz policyjny dr Aleksander Blank. W każdym razie Churchill popierał syjonistów przeciw komunistom. Popierał też Partię Faszystowską we Włoszech z tego samego powodu:

„Gdybym był Włochem, całkowicie byłbym z wami od początku do końca w waszej zwycięskiej walce przeciw bestialskim apetytom i pasjom Leninizmu”.

Z podobnych przyczyn Churchill początkowo wypowiadał się pozytywnie o Hitlerze:

„Gdyby nasz kraj został pobity, to mam nadzieję, że znaleźlibyśmy przywódcę o tak wielkiej wierze, który przywróciłby nam odwagę i poprowadziłby nas z powrotem na nasze miejsce pośród narodów”.

W czasie rewolucji i sowieckiej interwencji w Hiszpanii brytyjski mąż stanu oświadczył: „Nie będę udawał, że jeśli miałbym wybrać między komunizmem a nazizmem, to wybrałbym komunizm.”

Brenner przypomina, że Churchill stał murem za Białymi w wojnie domowej w Rosji. Uważa go dlatego za apologetę antysemickich morderców: „Około 28 tys. Żydów zostało zamordowanych w pogromach przez rosyjskich monarchistów [Russian czarists] wspieranych przez Wielką Brytanię”.

Tak naprawdę sprawa pogromów w rewolucyjnej Rosji nie jest dobrze opracowana przez historiografię zachodnią. Trudno bowiem uznać Czerwoną Kawalerię, o której zbrodniach na Żydach pisał Izaak Babel,
za „monarchistów”. Jeśli chodzi o Ukrainę, to chyba najwięcej ofi ar wśród Żydów padło z rąk anarchistów Nestora Machno, wojsk populistycznych nacjonalistów ukraińskich oraz zdecentralizowanych sił rozmaitych
chłopskich „zielonych” oddziałów. Co do Białych, Churchill pisał raczej optymistycznie, że „tam, gdzie mogła sięgnąć władza generała [Antona] Denikina, ludność żydowska zawsze znajdowała ochronę i jego
oficerowie wysilali się bardzo, aby zapobiec aktom zemsty oraz aby karać winnych takich aktów”. W rzeczywistości Białym zależało na przywróceniu prawa i porządku, co nie znaczy, że nie popełniali ekscesów – ale nie na skalę przypisywaną im przez komunistyczną propagandę.

W stosunku do Churchilla i jego opinii, które dzisiaj uchodzą za antyżydowskie, Gilbert i Makovsky stosują taryfę ulgową. Charakterystyczne jest, że badacze ci nigdy nie zastosowaliby takiej samej miary do polityków polskich. Po prostu zwykle nie znają kontekstu kulturowego tych czasów, a ich ignorancja w dziedzinie historii Polski, a szczególnie polskiej prawicy narodowej jest żenująca.

Nowości w księgarni:

UWAGA: Przedruk artykułów (w całości lub części) z działu “numer bieżący” oraz “ważne”, jest możliwy jedynie: a) za podaniem klikalnego źródła b) tylko w niezmienionej formie: artykuł + informacje poniżej artykułu np. o ewydaniu, nowych publikacjach w sklepie, innych artykułach itp.

Opublikowano w Wtorek, 15 Lipca 2008 r. o godzinie 13:38 w kategori numer biezacy. Możesz śledzić komentarze do tego artykułu przy pomocy RSS 2.0. Poniżej możesz skomentować artykuł. Trackback.

13 komentarzy do artykułu “Chodakiewicz: Churchill z duchem czasów”

1. monty:
   16 Lipca 2008 o 16:11

   Dziwny konserwatysta z tego Ch…….a

2. monty:
   16 Lipca 2008 o 16:12

   Nigdy go nie lubiłem

3. monty:
   16 Lipca 2008 o 16:13

   Jako Polak, szczególnie

4. monty:
   16 Lipca 2008 o 16:15

   Poza tym ,nie uważam że był wielki. Stalin go wyrolował.

5. liba:
   16 Lipca 2008 o 23:52

   Ciekawe, który więcej pił ? :)

6. Sz.:
   17 Lipca 2008 o 02:20

   O wlasnie - Churchill i Stalin, ktory wiecej pil? Stalin pijal gruzinskie wina+inne, Churchill opijal sie glownie angielska wodka.

7. Najwyższy CZAS! - tygodnik konserwatywno - liberalny » Artykuł » Numer podwójny 29 - 30 (948 - 949) z 19–26 lipca 2008:
   17 Lipca 2008 o 03:28

   [...] Tomasz Sommer: Lech Kaczyński jak Wałęsa ● Marek Jan Chodakiewicz: Churchill z duchem czasów ● Bogdan Dobosz: Unia Śródziemnomorska ● Pyffel: Koniec chińskiego [...]

8. Polonus:
   17 Lipca 2008 o 21:51

   Oto zdięcie żydo-masona Janusza Korwin-Mikke jak brata się ze zdrajcą żydo-stalinowcem Kuroniem w kręgu masonów z loży warszawskiej:

   http://www.jvlradio.com/forum/posts/1030671876.html

9. Bolesław Paszkowski:
   21 Lipca 2008 o 07:59

   Artykuł wysoce bałamutny z gatunku „za i przeciw”. Przedstawiając w tej konwencji Churchilla i historię relacji stosunków rosyjsko żydowskich Autor wywołuje wrażenie, że albo niczego nie rozumie albo tylko „duraka walajet”.
   Jest przecież rzeczą oczywistą, że Churchill, jako polityk angielski, inspirował sposób myślenia zgodny z pragmatycznymi uwarunkowaniami strategicznych interesów Imperium Brytyjskiego. Nie ulega też wątpliwości, że Anglia postrzegała Żydów instrumentalnie od wieków zarania. W pierwszej kolejności w ekspansji kolonialnej, następnie w walce z kościołem katolickim a od końca XVIII wieku w realizacji katastrofalnego, szczególnie dla Europy Wschodniej, programu podboju Imperium Rosyjskiego. Właśnie w Rosji z inspiracji angielskich diaspora żydowska podjęła na początku XIX wieku działalność dywersyjną w sferze gospodarki rosyjskiej. Zaowocowało to wydaniem przez cara Mikołaja I w 1841 roku Ukazu wysoce restrykcyjnego w stosunku do Żydów. Praktycznie Żydzi zostali pozbawieni wszelkich praw publicznych. Byli oni spychani na zachodnie rubieże Imperium Rosyjskiego. Trudno też sądzić, że dziełem przypadku było inicjowanie i finansowanie tworzenie teoretycznych podstaw ideologii komunistycznej w Anglii.
   W Kijowie na początku XX wieku zainscenizowano wysoce niekorzystny dla społeczności żydowskiej proces sądowy z oskarżenia o rytualne mordowanie dzieci gojów dla pozyskania krwi do macy. Rabin Mejżor potwierdził przed sądem istnienie religijnego nakazu takiego rytuału, wywołując wściekłość całej żydowskiej diaspory. Oskarżyciele nie potrafili przedłożyć sądowi niepodważalnych dowodów stosowania tego procederu. O masowych mordach Żydów w Rosji nigdy żadnej wzmianki nie spotkałem.
   Największy exodus Żydów w kierunku zachodnim nastąpił w latach 20. po przejęciu władzy w Rosji Sowieckiej przez syjonistyczne ugrupowania trockistowskie. Do Polski przybyło ponad 600 tysięcy, głównie Chasydów. Uciekali z obawy przed restrykcjami syjonistów, będących największymi wrogami chasydyzmu. Stanowili oni przytłaczającą większość społeczności żydowskiej zamieszkałej na terenach polskich pod zaborem rosyjskim i austriackim jak też na Węgrzech i w Rumunii. Stali się głównymi ofiarami holocaustu.
   Żydowskie ugrupowania trockistowskie zostały wykorzystane instrumentalnie przez Stany Zjednoczone w 1917 roku do obalenia pro angielskiego rządu Kiereńskiego i ustanowienia zbrodniczego systemu totalitarnego komunizmu z Kominternem na czele, podporządkowanego w praktyce Stanom Zjednoczonym.
   Poważną rolę odgrywał Ruch Syjonistyczny, jako żydowska organizacja polityczna. Głównym celem Ruchu Syjonistycznego było utworzenie państwa żydowskiego. Centrala RS została utworzona w 1983 roku w Kolonii. W 1910 została przeniesiona do Berlina z utworzeniem Agencji w Warszawie. Agencja obejmowała swym działaniem Rosję carską. Podstawowym celem było utworzenie na terenie zaboru rosyjskiego od Bałtyku po Morze Czarne Judeopolonii pod protektoratem niemieckim. Po klęsce Niemiec działalność została skierowana na Bliski Wschód. Ruch Syjonistyczny w latach 30. inspirował pogromy Żydów w Niemczech w celu wymuszenia inteligencji żydowskiej do emigracji do Palestyny (Ognisty słup, film dok. prod. izraelskiej).
   Zupełnie została pominięta rola Światowego Kongresu Żydów z Legionem Syjonu, skupiającym 40 tysięcy bojowników rozproszonych w diasporze, realizujących programy, wypracowywane na zjazdach delegatów (Głos Ameryki 01.12.1979).
   Stanowisko Churchilla w odniesieniu do faszyzmu Jan Frejlak formułuje bardziej kategorycznie: Najbardziej znany brytyjski konserwatysta Sir Winston Churchill w kilka lat po zdobyciu władzy przez NSDAP oświadczył publicznie, że gdyby Anglii przytrafiło się takie nieszczęście jak Niemcom podczas Traktatu Wersalskiego, prosiłby wtedy Boga, żeby zesłał jej człowieka o takiej sile woli i ducha, jaką posiada Adolf Hitler. Ten sam Churchill poparł marsz faszystów na Rzym i pisał peany na cześć Mussoliniego, stwierdzając nawet, że gdyby był Włochem, to zostałby faszystą (Frejlak Jan: Faszyści, naziści, samuraje. Fronda nr 17-18/2000). Coś naukowcom jak też różnym „porypom” historia najnowsza bardzo trudno na ścieżki prawdy trafia.

10. mateo:
    21 Lipca 2008 o 10:23

    Najpierw komentarze rodem ze złOnetu a potem wartościowy merytoryczny wpis.

    Mam opczopląs i dysonans poznawczy.

11. Bolesław Paszkowski:
    22 Lipca 2008 o 07:07

    @ ~mateo
    Julian Tuwim - Do Prostego Człowieka 1929 r.

    “Gdy znów do murów klajstrem świeżym
    Przylepiać zaczną obwieszczenia,
    Gdy do ludności’, do żołnierzy’
    Na alarm czarny druk uderzy
    I byle drab, i byle szczeniak
    W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
    Że trzeba iść i z armat walić,
    Mordować, grabić, truć i palić;
    Gdy zaczną na tysięczną modłę
    Ojczyznę szarpać deklinacją
    I łudzić kolorowym godłem,
    I judzić historyczną racją’,
    O piędzi, chwale i rubieży,
    O ojcach, dziadach i sztandarach,
    O bohaterach i ofiarach;
    Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
    Pobłogosławić twój karabin,
    Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
    Że za ojczyznę - bić się trzeba;
    Kiedy rozścierwi się, rozchami
    Wrzask liter pierwszych stron dzienników,
    A stado dzikich bab - kwiatami
    Obrzucać zacznie żołnierzyków’. -
    - O, przyjacielu nieuczony,
    Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
    Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
    Króle z panami brzuchatemi;
    Wiedz, że to bujda, granda zwykła,
    Gdy ci wołają: Broń na ramię!’,
    Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
    I obrodziła dolarami;
    Że coś im w bankach nie sztymuje,
    Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
    Lub upatrzyły tłuste szuje
    Cło jakieś grubsze na bawełnę.
    Rżnij karabinem w bruk ulicy!
    Twoja jest krew, a ich jest nafta!
    I od stolicy do stolicy
    Zawołaj broniąc swej krwawicy:
    Bujać - to my, panowie szlachta!’

    Co się zmieniło?

12. messiah:
    25 Lipca 2008 o 22:38

    Bolesław Paszkowski sie napisal albo zastosowal popularne na tej stronie cut and paste ale dalej z tego nic nie wynika!
    jedyne co ,to jak ktos powiedzial,ze chodzilo o sprawy brytyjskie.
    teraz sprawy u.k. maja sie kiepsko a premier g.brown obiecal kolejne 30 mln funciakow dla palestinian authority.do 2011 ma dojsc do 250 mln.jasne ,ze to malo,bo dom w dobrej dzielnicy londynskiej kosztuje ok.700 tys.mozna tak przeliczac.tylko po co?
    oczywiscie kasa leci z pieniedzy podatnikow.
    ale przecie palestynczycy sa najbardziej wyksztalcona muzulmanska spolecznoscia…jak to moj kumpel filomuslim mowi.
    chyba w chemii.tak mysle.

13. jozkrak:
    26 Lipca 2008 o 20:18

    Za czasow Churchila Wielka Brytania realizowala swoje imperialne interesy. Gdyby w interesie brytyjskim w tym czasie zalezalo by Hitler czy tez Stalin podbil Europe,
    Byloby to zupelnie obojetne dla demokrfatycznego rzadu brytyjskiego, byleby Wielka Brytania wyszla na swoim. Frazesy i bajania o demokracji w wydaniu Churchila mozna wlozyc miedzy bajki. Politycy brytyjscy byli zawsze cyniczni i tacy tez pozostanie ich polityka.

Skomentuj (nie musisz być zalogowany aby komentować artykuły)

TWÓJ KOSZYK

Twój koszyk jest pusty.

REKLAMA

KOMENTARZ SATYRYKA