Jeśli te ilości % i osób, to nie żart, to skąd pewność, że nie 0,5% więcej lub 0,75% mniej, albo “zatrudniają 10 osób” w tym co najmniej 5 kobiet, jednego geja - ale jak: na cały etat, 1/2 etatu, 1/4… , umowę o dzieło, na akord, na 1 dzień, na godzinę, 1 sekundę. Niezbędne są jeszcze m2 powierzchni zakładu, specjalne zgody najwyższych i najgłupszych władz, ulgi dla zasłużonych i spokrewnionych, interes narodowy (żeby się się podźwignął) itd.

Po jaką ciężką cholerę NALEŻY wprowadzać jakieś zasady - (czytaj: wprowadzać ma państwo, rękami przemądrych {p}osłów).

Nie można samemu ciut pomyśleć, usiąść jak dwie (dorosłe) zainteresowane strony i porozmawiać, wreszcie spisać zgodną z wolą obu stron umowę. Przewidzieć to, co w każdej umowie: prawa, obowiązki, czas realizacji, czas obowiązywania, płatności, kary dla każdej ze stron za odstępstwa i uchybienia, tryb rozwiązania. Można ściągać, brać gotowce, zmieniać, wymyślać.

Może np. ktoś niepewny swojej wartości chce mieć gwarancje swojego zatrudnienia - niech szuka i negocjuje. I odwrotnie, czasem pracodawca znów będzie zrujnowany, gdy produkcja stanie, zawali kontrakt - niech negocjuje z pracownikami i szuka takich, co mu zagwarantują swoją pracę. Możliwości jest bez liku, tak jak temperamentów ludzi, albo specyficznych wymagań co do stanowisk pracy.

Zapewniam, że doskonale się obejdziemy bez całego tego “prawa” pracy: opresyjnego, nieelastycznego, nieetycznego i niesprawiedliwego (bo wywalczonego naciskami silniejszych grup lub osób), przekupionego poparciem w głosach, czy wręcz sprzedanego za łapówkę. A więc prawa zupełnie niepotrzebnego, stanowionego gdzieś tam, daleko od nas i naszych unikalnych i niepowtarzalnych potrzeb, w dalekim Sejmie. Przecież każdy pracownik i każdy pracodawca lepiej i precyzyjniej wyrazi swoje obawy, zabezpieczy się przed dostrzeganymi zagrożeniami, chętnie zrezygnuje w zamian z części własnych korzyści i w efekcie zawrze optymalny kompromis. Spisze to w postaci unikalnej lecz optymalnej w danych warunkach Umowy i WSZYSTKIM (”państwom”, ministrom, {p}osłom itp.) wara od tego!

A najbardziej śmieszą mnie naiwni lewicowcy, co nie są ani: sprzedajnymi sprytnymi politykami, ani świetnie zarabiającymi “lobbystami”, ani nawet nie należą do “postępowych” dziennikarzy na niezłych posadkach, tylko tak ot, z głupoty, naiwności, inercji umysłowej, plotą ciągle o “zdobyczach”, “wywalczonych prawach”, “zagwarantowanych przywilejach”.

Ciekawe, że pracodawcy nie płacący miesiącami załogom pensji, nie chwalą się już swoimi realnymi zdobyczami - przywilejami. Bo ludzie głupie, nic nie negocjują (często “prawo” to uniemożliwia), tak nauczeni przez socjalizm, spytają o zarobki, podpiszą zaraz i już cieszą się, że mają pracę, mają im płacić, no to pracują. A że prawie bezkarnie można spóźnić się z wypłatą, to już nie zauważą. Do czasu, gdy zapożyczeni po uszy zdychają z głodu. Takie mamy ogólnopolskie, znormalizowane, jednolite, państwowo-uświęcone PRAWO PRACY zdobycz związków zawodowych, lewicowych partii i socjalizmu.

*****************************************************************************
Niech drżą Ci, co dostają dziś więcej, niż to wynika z zasad rynku, niezależnie czy są pracodawcami, czy pracownikami.

Tylko z ich powodu istnieją politycy!!!
===========================

a w życiu!

Każdy ma prawo nie przyjść do pracy i tyle. Nikt nie ma prawa go na siłę trzymać w zakładzie “bo pracowników nie ma”. To problem pracodawcy, a nie pracownika. Pracownik składa wymówienie zgodnie z umową o pracę (tutaj pracodawcy mogą sobie zastrzegać okresy wypowiedzeń, ale tylko tutaj!) i koniec, po problemie. Nikogo siłą nie robimy niewolnikiem ze względu na czyiś interes. To nie te czasy.

“Solidarność” już najbardziej NIEsolidarna? Proszę o przeczytanie wszystkich, którym ideały tego ruchu były kiedyś bliskie.

Rodzący się w 1980 r.ruch Solidarności, tak modny obecnie, opiewany w filmach, w publicystyce, miał w nazwie słowo solidarność. Ludzie pod opresją totalitarnego reżymu dostrzegli nadzieję w dzieleniu się zdobyczami silniejszych grup zawodowych z resztą słabszego społeczeństwa. Podziw budzi ich troska o więźniów politychnych, doprowadzenie do złagodzenia represji wobec opozycyjnych działaczy. Były i wtedy żądania ekonomiczne. Ruch ten zresztą śmiało odwoływał się do lewicowych haseł, a nawet więcej, zasłaniał nimi ewentualne postulaty polityczne.

Dziś, jak słyszę od dziennikarzy, wyścig do podwyżek płac całej sfery budżetowej rozpoczęła właśnie “Solidarność”. A więc już nie dla słabszych, nie solidarnie, lecz egoistyczne, kto silnejszy. Podpisane w zeszłym roku porozumienie nakręciło ten niebezpieczny dla nas wszystkich wyścig roszczeń tych grup, które mają jakąś broń, by terroryzować (- dosłownie, bo jak to inaczej nazwać) resztę obywateli.

Przypominam, że w 1980 r. żądano, może to dziś naiwne, OBNIŻEK cen. Mimo pozornej absurdalności tego, zauważmy jednak, że żądanie takie jednakowo SOLIDARNIE broniło interesu emerytów, prywaciarzy, grup silniejszych i słabszych.

Czy Państwo możecie dziś spokojnie godzić się na powszechne i bezwstydne wyrywanie dla siebie co większych ochłapów budżetu? Czy sam język wypowiedzi, nie budzi u Państwa zgorszenia? “My wywalczyłyśmy dla siebie podwyżki aż 7 lat temu” - twierdzą rozjuszone pielęgniarki. “Nasz związek zawodowy wywalczył …”, “… będziemy walczyć o …” itd.

Czy normalny, przeciętnie kulturalny człowiek, gdy procodawca nie podnosi mu pensji, zamyka się u niego w domu? Czy szewc, gdy zauważy, że chciałby za buty dostać 2 razy więcej, czeka na przyjazd premiera? Ludzie, czemu godzimy się na istnienie nienormalnego świata pracowników państwowych, którzy myślą i czynią to, co nikt przy zdrowych zmysłach nawet nie przyśni.

Recepta jest tylko jedna i proszę to dobrze zrozumieć. Możliwie WSZYSTKO powinno być prywatne, a więc: miłe, grzeczne, pracowite, kompetentne, tanie, różnorodne, efektywne, dostępne, czynne, bez łapówkowe, bez strajkowe, dobrze zarabiające, więc zadowolone, więc nagrodzone za naukę i kwalifikację, więc uczciwe, promujące pracowitość, a karające wszelkie ułomności ludzkie.

Każdy inny system MUSI rodzić najprzeróżniejsze karykatury ludzkiej ułomności.

Natomiast co do “strajku” opisywanego przez Autora - otóż tenże “strajk” jest nielegalny, tj. niezgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi odnoszącymi się do trybu i sposobów strajkowania. Związkowcy po prostu łamią prawo.

Związkowcy nie mają uprawnień do emerytury górniczej.

======

Mikkoluba Teluka bredzenia ciąg dalszy:

“Zauważmy, że sprywatyzowana służba zdrowia nie strajkuje.”

Ależ strajkuje - odmowa podpisania kontraktów z NFZ przez Porozumienie Zielonogórskie skupiajace prywatne placowki, z odmową przyjmowania pacjentow (2 lata temu) - było forma strajku.

——–

“I dziś, gdy rozglądam się wokoło, widzę także 40-50-letnich emerytów i rencistów, zdrowych jak konie, zajmujących się koszeniem trawy albo dokładających do kilkutysięcznych świadczeń kolejne kilka tysięcy z pracy na czarno”

Renciści nie mają kilkutysięcznych świadczeń, poza ofiarami wypadków w pracy - a ci nie są “zdrowi jak konie”.

Prosty przykład z brzegu poza górnikami i celnikami który siedzi na beczce prochu - Poczta Polska i np. Inpost - łamanie praw pracowniczych, zawyżanie godzin i łamane umowy (akcje z listonoszami od 2006 roku) - w Inposcie sądy na pewno od razu zarzuciłyby kary (nawet głośnych akcji nie było w sprawach sporów pracownik - Inpost) , w Poczcie Polskiej - media trąbią, nawet NIK pisał o nieprawidłowościach w raportach i …. nic…. co rusz słyszymy o akcjach i protestach listonoszy o łamanie czasu pracy itp. - co robi PIP ? nic…. żadnych kar czy nagonek jedynie puste kontrole (bo potem jakoś media nic nie trąbią o karach) i nie zrobią NIC bo bajer nie tkwi TYLKO w tym że to państwowe , ale dlatego GŁÓWNIE że na stołkach śmietanę spijają politycy i ich “króliki” a dojnej krowy się nie zarzyna , a “dół” zarabia na ich pensje. Jak nawet sądy i urzędy nie chcą nic robić w sprawie tych pracowników to co im zostaje ? W dzisiejszej RP jedynie głośny niemy krzyk i oczekiwanie na upadłość firmy, przejęcie jej przez prywaciarza który solidnych pracowników zatrzyma a politycznych ssaków dojarzy wysadzi na taczki.

“Prawo do strajku jest reliktem socjalizmu”

—

A to doprawdy ciekawostka - bo przez półwiecze istnienia socjalizmu w PRL strajki były zakazane!!!!