Powtórne referendum. Jak zlekceważyć wolę Irlandczyków?

Tomasz Myslek

^Okazało się, że i nam, i milionom innych Europejczyków tylko się wydawało, że Irlandczycy w swoim referendum obalili nowy traktat Unii Europejskiej. Szefowie rządów i państw, a także czołowi funkcjonariusze UE postanowili bowiem (20 czerwca), że ratyfikacja traktatu w siedmiu krajach Europy, które jeszcze jej nie przeprowadziły, powinna nastąpić w najbliższych miesiącach, choć konkretnego terminu nie ustalono.

Władze w Dublinie otrzymały czas do 15 października na przedstawienie swoich propozycji dotyczących dalszego postępowania ratyfikacyjnego. A Czesi wywalczyli sobie zapisanie
ważnego zastrzeżenia, że ratyfikacja traktatu lizbońskiego przez nich będzie mogła nastąpić dopiero po wydaniu pozytywnej decyzji przez czeski Trybunał Konstytucyjny.

Tzw. traktat reformujący UE miał wejść w życie, wedle wielokrotnych zapewnień polityków i urzędników UE, tylko w przypadku zgody wszystkich 27 państw uczestniczących we Wspólnotach Europejskich. Ale po odrzuceniu traktatu przez Irlandczyków takiej powszechnej zgody już nie ma. Projekt europaństwa upadł. Tymczasem politycy i funkcjonariusze UE twierdzą, że taka zgoda będzie, tylko trochę później, więc ratyfikację traktatu w pozostałych krajach (Czechy, Szwecja, Holandia, Malta, Belgia, Hiszpania i Włochy) należy kontynuować. Odpowiedni przykład dał lewicowy rząd w Londynie, który pospiesznie przeforsował w Izbie Lordów ratyfikację niechcianego przez Brytyjczyków eurodokumentu (18 czerwca).

Ten krok Londynu wywołał zdumienie krytyków projektów UE, w tym prezydenta Wacława Klausa, który powiedział: „irlandzkie »NIE« zamyka sprawę tego traktatu, trzeba zastąpić go innym dokumentem, nie rozumiem więc, po co Londyn ratyfikuje ten dokument. Politycy UE z Niemiec, Francji i Brukseli forsują więc nadal, wbrew woli większości narodów, dalsze ratyfikacje i chęć wprowadzenia w życie tej nowej wersji „konstytucji UE” – najpóźniej w połowie przyszłego roku. I wyraźnie zmierzają do powtórzenia referendum w Irlandii wiosną przyszłego roku. Czynią tak wbrew zasadom, które sami wcześniej uroczyście ustanowili. Widać wyraźnie, że dla tych współczesnych „demokratycznych” jakobinów i eurosocjalistów ich własne wcześniejsze słowa, obietnice i zasady są tylko narzędziem propagandy i zwodzenia wyborczych mas.

Projektom UE – na pohybel!

Tymczasem te „masy”, również w Polsce, niestety nadal całkiem błędnie kojarzą, że Unia Europejska to przede wszystkim swoboda podróżowania, podejmowania pracy w Europie itp. Nic bardziej mylnego. Bo przecież te swobody to wielka tradycja Europy średniowiecznej i późniejszej – aż do wybuchu
I wojny światowej (w latach 1100-1914 była znacznie większa swoboda podróżowania i podejmowania pracy w Europie, gdzie się chciało, niż dziś – choć o UE nikt nie słyszał). To także zasługa powojennej Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) i jej praw (z lat 1957-1992), z których Europejczycy, także ci z Polski, korzystają do dziś.

Te swobody i korzyści nie mają prawie nic wspólnego z obecnym projektem Unii Europejskiej.
Bo Unia Europejska to nie wczorajsze czy dzisiejsze, jeszcze dość przyjemne życie czy podróże – ale niezwykle groźny projekt ideologiczno - polityczny. Projekt w swej istocie neototalitarny i neosowiecki.

Unia Europejska to (w swym ideologiczno-bezbożnym jądrze) projekt totalnego „monitorowania” i nadzoru ludzi, ruchu towarów i zwierząt – wszystkiego, co się rusza. Pierwsze tego oznaki i zwiastuny, jak kontrola e-maili, SMS-ów i rozmów telefonicznych, liczne nakazy i zakazy
unijnej Brukseli czy Warszawy – mamy już przecież od miesięcy. A będzie coraz gorzej. Bo istotą postępującego eurosocjalizmu jest urzędniczo-policyjny nadzór, a jego ideałem możliwy bezruch i maksymalna redukcja większości ludzkich inicjatyw i swobód (z wyjątkiem dozwolonych „swobód”: aborcji, rugowania zasad chrześcijańskich w mediach i szkołach itp.).

Z punktu widzenia budowniczych i urzędników UE nadzór powinien być możliwie tak duży, jak tylko wytrzyma gospodarka, aby sprostać wymaganiom współczesnego przemysłu czy np. zapewnić zaopatrzenie obywateli w podstawowe dobra materialne – byleby tylko nie doszło do niekontrolowanego buntu ludności.

A zatem – niech żyją wspólny europejski rynek i wolny handel, wspólne międzynarodowe
prace i swobody w Europie oraz poszanowanie chrześcijańskiej tradycji narodów, a projektom federalnej Unii Europejskiej (europaństwa) – na pohybel!

Powtórne referendum?

20 czerwca po południu nie były jeszcze znane szczegóły wszystkich postanowień „szczytu” szefów rządów i państw w Brukseli. Podobno nie wszystkim spodobał się 15 października jako data kolejnego „szczytu” i decyzji, co dalej z traktatem. Prezydent Francji Mikołaj Sarkozy powiedział jednak
dziennikarzom (19 czerwca wieczorem): – Nie możemy wywierać presji na Irlandię, ale ostateczny termin przyjęcia traktatu z Lizbony to wybory do Parlamentu UE. Odbędą się one w czerwcu przyszłego roku. – A jeśli nie będzie traktatu z Lizbony, nie będzie też dalszego rozszerzenia UE
– oświadczył prezydent. Przewodniczący Komisji UE Józef Barroso i inni politycy dawali do zrozumienia, że już w październiku oczekują od Irlandii konkretnych propozycji „wyjścia z impasu”. Nikt z nich nie
zanegował idei powtórnego referendum na Zielonej Wyspie. A niektórzy „stratedzy” UE, jak np.
politolog Antoni Missiroli, mówią wprost:

Mamy już w ręku mocną kartę – decyzję władz brytyjskich o ratyfikacji traktatu. Teraz władze UE zobowiążą te kraje, które tego jeszcze nie uczyniły, do ratyfikacji traktatu jeszcze przed jesiennym szczytem Unii. Zobowiążą też Irlandię do podjęcia do tego czasu decyzji o przeprowadzeniu
ponownego referendum. UE może pomóc Irlandczykom w rozwiązaniu ich dylematu – może dołączyć do traktatu protokół zawierający gwarancje dla Dublina o zachowaniu przez Irlandię własnych rozwiązań w sprawach podatkowych, obyczajowych czy obronnych (dpa).

Eurokraci wkraczają więc wyraźnie na drogę metod sprawdzonych już w roku 2002 w Irlandii i w 1993 w Danii – najpierw postraszenia, a potem przekupienia najważniejszych polityków danego kraju
różnymi obietnicami, w tym protokołem wyłączenia kraju z kilku niewygodnych dla niego wymagań UE, a następnie przeforsowania traktatu w kolejnym głosowaniu powszechnym.

Stanowczość Niemców

W pierwszych dniach po irlandzkim referendum wśród licznych głosów – świadectw bezradnej złości funkcjonariuszy UE – wyróżniały się stanowczością głosy kilku polityków niemieckich. Np. były przewodniczący Parlamentu UE, Mikołaj Hänsch (SPD), stanowczo wezwał Irlandczyków do zastanowienia się, czy chcą nadal pozostać w UE, czy też chcą z niej wystąpić. A państwa, które traktatu jeszcze nie ratyfikowały, Hänsch wezwał do szybkiego zakończenia ratyfikacji. Lider socjalistów w parlamencie UE, Marcin Schulz, dopuścił natomiast możliwość wykluczenia Irlandii z UE, gdyby ostatecznie odrzuciła ona traktat lizboński. „Jeśli wszystkie pozostałe państwa UE ratyfi kują go, a Irlandczycy nie przedstawią żadnego rozwiązania, pojawi się pytanie o ich pełne członkostwo
w UE”. Z kolei aktualny przewodniczący Parlamentu UE, Jan Gert Pöttering, powiedział na konferencji prasowej 19 czerwca: – Będziemy cierpliwi tylko do października; wtedy będziemy już dysponowali
„mapą drogową” określającą, co dalej z traktatem.

19 krajów już ratyfikowało traktat z Lizbony. Ich wola musi zostać uszanowana. W swej pierwszej reakcji na wynik referendum szef berlińskiego MSZ Franciszek Walter Steinmeier uznał za możliwe „wystąpienie Irlandii z europejskiej integracji na jakiś czas” w celu umożliwienia pozostałym państwom UE wprowadzenia traktatu w życie. Trzy dni później Steinmeier stwierdził, że specjalne klauzule, które zostały już zastosowane w latach 1992-1993, po odrzuceniu traktatu z Maastricht przez Danię, „mogłyby być dobrym rozwiązaniem obecnego kryzysu” („Der Spiegel”). Dania otrzymała wówczas zgodę na wyłączenie jej z przyjęcia waluty euro, z polityki wojskowej i z niektórych wymagań
polityki wewnętrznej UE.

Szczerość Broka

Widać więc wyraźnie, że Niemcy i inni budowniczowie brukselskiego Związku Sowieckiego ani myślą uznać traktat z Lizbony za już nieaktualny. Liczą na to, że po zatwierdzeniu traktatu przez
wszystkie pozostałe państwa Irlandia otrzyma „propozycję nie do odrzucenia” – zorganizowania następnego referendum, uzupełnionego o chytre pytanie na temat woli dalszego członkostwa kraju w UE. Świadectwem tego jest wypowiedź Elmara Broka dla agencji dpa z 17 czerwca.

Brok stwierdził, że powtórne referendum w Irlandii jest „jedyną realistyczną alternatywą”, aby uniknąć długotrwałego podziału Europy. – Ale przy tym drugim głosowaniu musi być całkiem jasne, że chodzi o kwestię decydującą – o dalsze członkostwo Irlandii w UE. My wiemy, że 80 proc. Irlandczyków jest proeuropejskie – powiedział Brok. Podkreślił, że ludność Irlandii musiałyby tym razem wiedzieć, jakie konsekwencje miałoby ponowne „NIE”. Czołowy eurochadek wykluczył przy tym ewentualność jakichkolwiek negocjacji nad samym traktatem UE.

W razie ponownego irlandzkiego „NIE” po paru latach doszłoby do nowej inicjatywy założycielskiej (Neugründung) tych państw, które chcą unii politycznej. Byłoby to „jądro Europy” – oznajmił Brok.

Juncker krytykuje Berlin i Paryż

Tę nadmierną stanowczość i arogancję niektórych polityków niemieckich skrytykował dość niespodziewanie premier Luksemburga Jan Klaudiusz Juncker. Oskarżył ich (17 czerwca) o stosowanie
swoistego szantażu wobec mniejszych państw, takich jak Irlandia, oraz o chęć wyizolowania Zielonej Wyspy ze Wspólnoty i zmuszenia Irlandczyków do ponownego głosowania. – Jeżeli Europa nie uzna
irlandzkiego sprzeciwu, będzie to typowe aroganckie postępowanie w stosunku do mniejszego kraju – ostrzegł Juncker. I ostro skrytykował zarówno Berlin, jak i Paryż za stosowanie takich właśnie środków
nacisku. Dodał, że jest przekonany, iż traktatu lizbońskiego nie uda się wprowadzić w życie od stycznia 2009 roku.

Merkel: pewne państwa mogą nie uczestniczyć…

19 czerwca w Bundestagu kanclerz Aniela Merkel zdecydowanie odrzuciła pomysły dotyczące podziału UE i powstania tzw. Europy dwóch prędkości. –Traktaty UE przyjmowane są jednomyślnie. Inaczej się
nie da. To państwa członkowskie są panami unijnych traktatów – powiedziała Merkel, przedstawiając niemieckim posłom stanowisko Berlina tuż przed rozpoczynającym się szczytem UE w Brukseli. – Dyskusja o „Europie dwóch prędkości” czy „Europie twardego jądra” do niczego nie prowadzi,
a nawet jest nieostrożna – oceniła szefowa rządu RFN. Oznajmiła też, że pewne państwa mogą nie uczestniczyć w niektórych dziedzinach współpracy – np. we wspólnej walucie euro, strefi e Schengen czy polityce obronnej. – Jednak jeśli chodzi o rozwój instytucji, kompetencji parlamentów, Rady
UE, potrzebujemy jednomyślności – dodała p.Merkel. Stwierdziła, że UE nie ma już czasu do stracenia. „Nie możemy pozwolić na kolejną przerwę na refl eksję” (PAP). Czy ta ważna deklaracja szefowej rządu Niemiec – o możliwości nieuczestniczenia przez „pewne państwa” we wspólnej walucie
euro czy polityce obronnej – odnosi się faktycznie tylko do Irlandii (i nadal do Danii), czy może jest to przynęta dla władz Wielkiej Brytanii lub Czech? Bo chyba raczej nie dla rządowej Warszawy – już chyba totalnie przekonanej do projektu europaństwa i waluty euro.

Czas pokaże…

Artykuł pochodzi z bieżącego ewydania “Najwyższego Czasu!”. Zachęcamy do wykupienia e-prenumeraty.

W sklepie nczas.com pojawiło się 15-ście książek zaliczanych do absolutnej klasyki. Polecamy również pakiety publikacji Janusz Korwin Mikkego, Stanisława Michalkiewicza, zbiór książek o Żydach itd.:

UWAGA: Przedruk artykułów (w całości lub części) z działu “numer bieżący” oraz “ważne”, jest możliwy jedynie: a) za podaniem klikalnego źródła b) tylko w niezmienionej formie: artykuł + informacje poniżej artykułu np. o ewydaniu, nowych publikacjach w sklepie itp.

Opublikowano w Wtorek, 24 Czerwca 2008 r. o godzinie 12:55 w kategori numer biezacy. Możesz śledzić komentarze do tego artykułu przy pomocy RSS 2.0. Poniżej możesz skomentować artykuł. Trackback.

9 komentarzy do artykułu “Powtórne referendum. Jak zlekceważyć wolę Irlandczyków?”

1. pisior:
   24 Czerwca 2008 o 14:30

   p.Merkel. Stwierdziła, że UE nie ma już czasu do stracenia. „Nie możemy pozwolić na kolejną przerwę na refleksję” - potrzeba wiec dyrektywy o tym ze nie ma czasu i po problemie

2. BarteK:
   24 Czerwca 2008 o 23:39

   Irlandia w tym momencie powinna podziękować Unii za współpracę. Obniżyć CIT do 5% i przyglądać się napływającym inwestycjom. Unia nie może obniżyć żadnego podatku bo koryto ma się rozrastać a nie kurczyć. Do tego potrzeba zbierać fundusze na zwalczanie problemów nie znanych w innych ustrojach, jak np. efekt cieplarniany, chipy dla koni, robienie paliwa do samochodów z żywności itp itd.
   Stany Europy w których Niemcy Francja i Anglia mówi reszcie co mają robić jest absolutnie niepotrzebym tworem. Tyle że o tym nie powinienem pisać na tym forum…
   Pozdrowienia

3. Najwyższy CZAS! - tygodnik konserwatywno - liberalny » Artykuł » Numer 26 (945) z 28 czerwca 2008:
   26 Czerwca 2008 o 10:50

   [...] ● Tomasz Sommer: Wskrzeszenie zombi ● Marek Jan Chodakiewicz: Made in Wałęsa ● Tomasz Mysłek: Powtórne referendum. Jak zlekceważyć wolę Irlandczyków? [...]

4. dfsulla:
   27 Czerwca 2008 o 22:13

   W obecnej sytuacji gospodarczej żydo-masońskiego eurokołchozu i samej Irlandii, władze tej ostatniej mogą się bać wciśnięcia swoim obywatelom powtórnego referendum. Wkurzeni Irlandczycy mogą bowiem odrzucić ten “genialny” traktat, nie 53% a np. 65%. I co wtedy zrobią masońscy eurokołchoźnicy?

5. michał:
   28 Czerwca 2008 o 15:45

   Irlandia wspaniale się wpisywała w plany Wspólnoty. Mały kraj na krańcu Europy. Kiedyś mocno katolicka wyspa na zachodzie Europy. By pokazać innym jakim dobrym jest tworem UE postanowiono rozpocząć inwestycję propagandową. Oczywiście jako że w Irlandii mieszka tylko 4 mln ludzi pasowała do planu idealnie.
   A więc mały kraj (koszty finansowania niewielkie), katolicki (pokażę się innym że kościół tylko blokuje rozwój), wyspa(więc utrudniony dostęp ludzi i towarów)

   I tak powstało reklamowe państwo UE które miało pokazać że każdy kto wejdzie do UE będzie kiedyś drugą Irlandią. (dziwny zbieg okoliczności w postaci “cudu” Irlandzkiego Tuska). Tak pięknie to wyglądało że włodarze z Brukseli pozwolili im nawet na referendum bo uwierzyli że już kupili sobie Irlandczyków.
   A tymczasem Irlandczycy wzięli co im UE dała, nie było nigdzie napisane że mają oddać i postąpili bardzo mądrze. Domyślili się że UE ich tylko wykorzystała a Oni nie maja zamiaru pozbywać się niepodległości bo komuś się wydaje że ich kupił razem z tą całą wyspą. Wykorzystała ale to IRLANDIA zyskała.

   Nie ma się co łudzić … żadne państwo nie powtórzy sukcesu Irlandii w Europie a już w szczególności Polska. Za dużo gęb do kupienia i wykarmienia.
   Irlandia została mocno dofinansowana być wprowadzić w błąd innych kandydatów i dać im złudzenia i obietnice (patrz Polska)

6. dfsulla:
   29 Czerwca 2008 o 19:26

   To mit, że Irlandia w latach dziewięćdziesiątych rozwijała się bardzo szybko (8-10%) dzięki eurokołchozowi i jego pieniądzom. Przecież mimo środków z ówczesnej EWG w latach 70-dziesiątych i 80-dziesiątych roczny wzrost PKB wtym kraju wynosił 2-3%, bezrobocie sięgało 14-15% a Irlandczycy w dużej liczbie emigrowali z kraju. Dopiero zmiany w polityce gospodaczej rządu irlandzkiego w końcu lat osiemdziesiątych takie jak: obniżenie podatków (szczególnie dla firm), zrównoważenie budżetu, obcięcie pomocy socjalnej, rynkowe stopy procentowe zrobiły z Irlandii najszybciej rozwijający się kraj w Europie. Już jednak doczepienie się przez rząd Irlandii do jednego z flagowych pomysłów eurokołchozu, waluty EURO prawie natychmiast zmniejszyło roczny wzrost gospodarczy do 4 góra 5%. Dlaczego tak się stało? Bank centralny eurokołchozu (EBC) ustala stopy procentowe pod największe państwa, właściwie licząć się tylko z interesami Niemiec, no może też Francji. Przecież stopa procenowa dla Irlandii, ze względu na wysoką inflację w tym państwie (obecnie około 5%) powinna wynosić 7 a może i więcej procent, nie zaś 4% jak jest teraz. Ale to nie możliwe, bo co było ze wzrostem gospodarczym w Niemczech? Więc Irlandczycy płacą drożyzną we własnym kraju, spadkiem konkurencyjności swoich produktów, słabą zachętą do oszczędzania. Ale nasi rodzimi zwolennicy eurokołchozu wciskają nam kit, że jest świetnie i jak najszybciej powinniśmy przyjąć euro.

7. michał:
   29 Czerwca 2008 o 19:53

   Nie do końca to prawda. Sporo rządowych inwestycji było i jest finansowanych z tzw. środków unijnych. Można tu zadać pytanie jak się to ma do inwestowania najbardziej korzystnego czyli nie podlegającemu głównie wpływom politycznym. A UE musiała jakoś zaznaczyć swoją obecność i podkreślić wpływy widząc że Irlandia zaczyna sobie radzić.
   Sporo z tych inwestycji kosztowało więcej niż powinno (korupcja) i dlatego w Polsce będzie (jest) podobnie (np. Stadion Narodowy - jak najwięcej urzędasów chce się podpiąć pod ten projekt).
   Jednak nie sposób się nie zgodzić ze Irlandia sama w sobie ma odmienny (jeszcze) czyli kapitalistyczny system gospodarczy.
   Nie ma przymusu ubezpieczeń emerytalnych (!!!!!!! no Panie Tusk to powinno panu dać do myślenia) , biurokracja na poziomie przyzwoitym, łatwość i szybkość załatwiania spraw urzędniczych i w końcu niskie podatki (niższe niż np. w Polsce która dopiero ma się rozwijać - to ewenement na skalę światową chyba będzie wysoki rozwój gospodarczy i jednocześnie wysokie podatki i inne obciążenia)

   A co do drożyzny owszem w porównaniu z resztą Europy jest drogo ale jednocześnie duża część produkcji - głównie żywności jest PRODUKOWANA na miejscu i konsumowania na miejscu- Polska słabo wypada w tym temacie.
   A koszty sprowadzana produktów na wyspę są niestety wyższe niż w reszcie Eurokołchozu. I niestety wprowadzenie waluty Euro nie było najlepszym pomysłem na przyszłość Irlandii.

8. xyzyx:
   30 Czerwca 2008 o 14:48

   DEF. = Mikkoluby to ci, co lubią Myszkę Mickey, a tutejsze forum odwiedzają dla przyjemności, a nie z obowiązku, dla paru srebrników żołdu.

9. Najwyższy CZAS! - tygodnik konserwatywno - liberalny » Artykuł » Czy podpisać Traktat? Audycja Ziemkiewicza, Sommera:
   30 Lipca 2008 o 18:31

   [...] chciał referendum - sąd wniosek odrzucił ● Korwin Mikke: Irlandzki problem euro-kratów ● Powtórne referendum. Jak zlekceważyć wolę Irlandczyków? ● Sommer: Wskrzeszanie zombi ● Wynik referendum a irlandzcy [...]

Skomentuj (nie musisz być zalogowany aby komentować artykuły)

TWÓJ KOSZYK

Twój koszyk jest pusty.

REKLAMA

KOMENTARZ SATYRYKA