W trosce o pozostanie na polskiej scenie politycznej Unii Polityki Realnej, partii z dwudziestoletnią historią, zwracam się do Pana o podjęcie natychmiastowych kroków zmierzających do rewizji rozstrzygnięć ostatniego Konwentu. UPR w ekstremalnym dla Polski czasie jest jedynym ugrupowaniem oficjalnie sprzeciwiającym się członkostwu RP w Unii Europejskiej w jej obecnym kształcie. Rozłam w naszym kadrowym gronie, wraz z medialnym przekazem, głoszącym wszem i wobec, że stosunek naszych władz do wartości materialnych i zasad nie odbiega od standardów III RP, jest dla wielu z nas osobistą porażką.

Krokiem umożliwiającym przegrupowanie, zwarcie szeregów i przekucie tego kryzysu w sukces – ku zbudowaniu, będzie złożenie przez Pana dymisji. Rozumiem jak w trudnej sytuacji znalazł się Pan obecnie. Mimo wszystko uważam, że może Pan jeszcze zapisać się pozytywnie w historii UPR, podejmując osobiście tak odważny krok a także wzywając do ustąpienia wszystkie osoby sankcjonujące swoimi działaniami w organach statutowych partii nadużycia finansowe oraz legitymizujące je swoimi głosami na ostatnim Konwencie.