Lewica przeciw pomnikom

Adam Wielomski

^Kilka dni temu media podały wiadomość o usunięciu ostatniego pomnika generała Franciszka Franco, jaki podobno stał w Hiszpanii, czyli pomnika w Madrycie. Nie wiem, czy jest to wiadomość dokładna, gdyż - jak mi się zdaje - stoi jeszcze wielki pomnik Franco na koniu w rodzinnym El Ferrol, ale jest to wydarzenie symboliczne. Franco umarł 30 lat temu, a lewica zadała mu teraz cios ostateczny, wymazując go z historii.

Demoliberałowie i socjaliści do niedawna jeszcze zapewniali, że symbolika frankistowska zupełnie im nie przeszkadza. “Kontrowersyjne pomniki - pisał kilka lat temu Wiktor M. Pérez-Díaz - takie jak Krzyż w Dolinie Poległych koło Madrytu, straciły znaczenie i przestano zwracać na nie uwagę. Sprawom spornym nadano inną postać. Hiszpanie połączyli symbole, które dotąd były opozycyjne i pojednali je ze sobą. Ulice noszą nazwiska frankistowskich generałów z okresu wojny domowej, lecz także przywódców republikańskich i lewicowych. Najbardziej wymownym przejawem tej symbolicznej polityki pokojowej koegzystencji jest statua Franco na koniu, stojąca przed kompleksem budynków rządowych w centrum Madrytu, niecałe sto metrów od pomników dwóch przywódców socjalistycznych Drugiej Republiki, Prieto i Largo Caballero, którzy zmarli na politycznej emigracji”.

Pomnik Franco obok pomników socjałów i moskiewskiej agentury? Samo w sobie jest to poniżenie dla Franco. W gruncie rzeczy jednak miał to być wyraz demoliberalnego agnostycyzmu: prawda - także historyczna i polityczna - nie istnieje, ewentualnie, jeśli nawet jest, to nie możemy jej poznać. Dlatego trzeba dać ludziom równoprawne “opcje” i równoprawnie poustawiać na jednym placu pomniki bohaterów lewicy i prawicy, komunistów i kontrrewolucjonistów. Demokracja wszak - jak zauważył to już Platon - polega na tym, że zgodność panuje jedynie co do jednej rzeczy: braku prawdy.

Tylko czy Franco pasował do tego modelu? Czy wystarczyło postawić go obok socjalistów? Nie, nadal raził oczy lewicy. Można oczywiście postawić Franco jako jedną z “opcji”, ale człowieka lewicy i tak będzie drażnił, gdyż “nie ma wolności dla wrogów wolności”. Franco nie może być jedną z opcji, gdyż wierzył w obiektywny charakter prawdy. Lewica musi kasować pomniki przywódców, którzy prowadzą “krucjatę ludzi wierzących w Boga, w ludzką duszę, w dobro, w ideały, poświęcenie, przeciw ludziom bez wiary, moralności, szlachetności”. Krzyżowiec -wierzący w prawdę - jest dla niewierzącej w nic lewicy niezwykle niebezpieczny. Franco pośrodku hiszpańskiej stolicy to nieme wyzwanie rzucone wszystkim demoliberałom i socjalistom rządzącym dziś Hiszpanią. Gdy rządzący socjaliści walczą o prawa kobiet, homosiów, mniejszości narodowych, rasowych i religijnych, jak cierń muszą im tkwić słowa Franco: ” Największą słabością nowoczesnych państw jest ich brak zawartości doktrynalnej, odrzucenie stabilnej koncepcji człowieka, życia i historii. Największym błędem liberalizmu jest negacja wszelkich stałych kategorii rozumu, jego absolutny i radykalny relatywizm”.

Pomnik Franco nie mieścił się panteonie świata demoliberalnego, nawet jako jedna z “opcji”. Franco jest przecież tym złym, faszystą, mordercą komunistów, katem socjalistów. Franco jest przecież prawdziwym Hiszpanem. Dziś - aby zasłużyć sobie na pomnik - trzeba być Europejczykiem, który wierzy tylko w jedną prawdę: iż prawdy nie ma.

Opublikowano w Piątek, 4 Stycznia 2008 r. o godzinie 01:17 w kategori adam wielomski. Możesz śledzić komentarze do tego artykułu przy pomocy RSS 2.0. Poniżej możesz skomentować artykuł. Trackback.

Skomentuj (nie musisz być zalogowany aby komentować artykuły)

TWÓJ KOSZYK

Twój koszyk jest pusty.

REKLAMA

KOMENTARZ SATYRYKA