Co biorą dziennikarze?

Dariusz Kos

^Ręce precz od banków!”, „rządy i parlamenty całego cywilizowanego świata nie wtrącają się w prywatny sektor bankowy”, „w Europie to nie do pomyślenia, by parlament zajmował się kontrolą prywatnych banków i tego, jak działają”.

Takiej mniej więcej wymowy artykuły i publikacje można było przeczytać w największych polskich gazetach jeszcze dwa lata temu za sprawą powołania sejmowej komisji śledczej ds. banków. Chciała ona sprawdzić m.in. prawidłowość prywatyzacji banków i czy aby cała branża nie jest w jednej wielkiej zmowie, by zawyżać opłaty pobierane od klientów.

Słowem: chciała przy okazji sprawdzić, czy mamy wolny rynek w bankowości. Histeryczne wręcz ataki największych mediów na tych, co tę komisję powołali, oraz teksty broniące niezależności tego sektora od władzy wręcz zalewały Polaków. Bałem się otworzyć lodówkę, by nie ujrzeć red. Gadomskiego ujadającego na rodzący się faszyzm. Dziś ci sami polscy publicyści, ci sami dziennikarze, te same gazety i inne media domagają się interwencji państwa w celu ratowania zagrożonych banków, chwaląc te rządy, które z kieszeni podatnika wyciągają pieniądze, by „uspokoić rynki finansowe”.

Ci sami ludzie, którzy kiedyś chcieli sektor bankowy ochronić przed komisją śledczą polskiego parlamentu, w ostatnich dniach domagali się od parlamentu USA zgody na rabunek tamtejszych obywateli, idący w setki miliardów dolarów, by ratować nieudaczników i złodziei zarabiających miliony. Wcześniej byli przeciwni kontrolowaniu banków przez państwo – dziś piszą o potrzebie zwiększonych regulacji, kontroli, a w ogóle to powinien według nich powstać światowy kontroler banków i rynków finansowych. Gdy rząd PiS renacjonalizował Bank Ochrony Środowiska, wykupując akcje od szwedzkiego banku SEB, dziennikarze ekonomiczni wyśmiewali się z tego, przekonując, iż świat zachodni (czyli ten lepszy, ten kapitalistyczny) tak nie robi.

Dziś dokładnie ci sami dziennikarze ekonomiczni biją brawa i podskakują z zachwytu, gdy rządy Wielkiej Brytanii, Niemiec, Francji, Belgii, Holandii i na nieszczęście USA nacjonalizują bankrutujące banki i instytucje finansowe. Nigdy nie miałem o moich kolegach z działów ekonomicznych największych mediów najlepszego mniemania, lecz dziś uważam ich za kogoś gorszego od kobiet lekkich obyczajów.

Tak pisać może tylko ten, kto coś bierze. I to wcale nie halucynogeny, tylko coś bardziej sycącego, szczególnie kieszenie. No bo przecież o głupotę polskich dziennikarzy ekonomicznych z największych mediów nie śmiem posądzać. Za to o brak wiedzy, co to kapitalizm – już jak najbardziej tak.

Nowe książki w księgarnii NCZ!:

● “Fakty i Mity W Ekonomii” (Thomas Sowell): Autor udowadnia, ze ani bieda, ani bogactwo nie sa skutkiem wyzysku; pracodawcy rzadko kiedy dyskryminuja kobiety, a powodem wysokiego czesnego jest na wiekszosci uniwerkow zwykle marnotrawstwo. Czyta sie z wypiekami na twarzy!

● “Wykonczyc bogatych!” (Patrick Jake): Autor uczy ekonomii przez… zabawe! Ci, ktorzy na codzien nie zajmuja sie funkcjonowaniem bankow, akcjami, gielda, wskaznikami wzrostu i innymi “nudnymi” rzeczami nie beda sie mogli oderwac od tego barwnego wykladu….

● “Ortodoksja” (Gilbert Keith Chesterton): Ksiaza jest uznawana za kamien milowy w rozwoju mysli chrzescijanskiej, arcydzielo retoryki i jedna z najwazniejszych ksiazek XX w.!

● “Heretycy” (Gilbert Keith Chesterton): Ksiazka od dziesiatków lat jest wznawiana na Zachodzie i cieszy sie niezmienna popularnoscia. Autor poddaje krytycznej analizie rozmaite opinie, postawy i swiatopoglady, szeroko rozpowszechnione w literaturze literaturze prasie. Lektura dla ludzi inteligentnych, lekka, ale dajaca wiele do myslenia.

● “Wiekuisty czlowiek” (Gilbert Keith Chesterton): Ksiazka napisana przez Chestertona trzy lata po nawroceniu na katolicyzm. Pelna rozmachu, erudycji i slownej wirtuozerii proba ukazania chrzescijanskiej wizji dziejow od czasow prehistorycznych az po wspolczesnosc.

Zachęcamy do złożenia zamówienia!

UWAGA: Przedruk artykułów (w całości lub części), jest możliwy jedynie: a) za podaniem klikalnego źródła b) tylko w niezmienionej formie: artykuł + informacje poniżej artykułu np. o ewydaniu, nowych publikacjach w sklepie, itp.

Opublikowano w Wtorek, 7 Października 2008 r. o godzinie 23:51 w kategori numer biezacy. Możesz śledzić komentarze do tego artykułu przy pomocy RSS 2.0. Poniżej możesz skomentować artykuł. Trackback.

11 komentarzy do artykułu “Co biorą dziennikarze?”

1. lutek:
   8 Października 2008 o 11:55

   Banki muszą być znacjonalizowane, wtedy każda transakcja będzie widoczna jak kotlet na patelni - skończą się oszustwa. Niewolnicy znaczy się obywatele nawet nie będą musiały zajmować się i pamiętać o przelewach, tylko urzędnik sam pobierze tyle a tyle plus kilka złotych na kiełbasę dla siebie - jakie to ułatwienie!

2. Matt:
   8 Października 2008 o 13:34

   Hipokryzja i podwójne standardy to fundament michnikowej moralności. Czym tu się dziwić? Gdyby dało się np. za pomocą tych samych komisji dowalić np. politycznym przeciwnikom, to też frazesy w sekundzie poszłyby w las.
   A co do normalniejszych ekonomistów nie będących na usługach establishmentu, to prezentują oni często normalniejszy punkt widzenia od tych polit-poprawnych.

3. trocki syberyjski:
   9 Października 2008 o 13:00

   co tu dużo gadać rydzyk namieszał swoim radiem w wyborach i wygrał kaczor czyli nie ten co trzeba. sytuacja wymknęła się z pod kontroli i trzeba było ją ratować jak najszybciej. donek co chwila mówił że potrzebne są nowe wybory.
   to teraz wygrał i jest tak jak sobie życzy oś NY-Berlin-Jerusalem. Dziwie sie że jeszcze istnieją tacy co królowi zarzucają w twarz władzę którą zdobył podstępem. Ci mądrzy dziennikarze kadzą bo każda władza jest dana od boga. A to że kłamią i na nich położy kreske. Jeśli zasady jednych i drugich są oparte na sataniźmie co się dziwić. Dziś rządzi religia JUDAISTYCZNA

4. jb:
   10 Października 2008 o 20:01

   Skurwysyństwo zawsze wyłazi!

5. Loco:
   10 Października 2008 o 20:07

   Bankowcy to mafia.W przypadku amerykanskich bankow,to mafia zydowska.
   Raz zarobili doprowadzajac banki do ruiny,nastepnym razem zarobia po otrzymaniu tych 700 mld.dolarow od podatnikow.
   Czy ktokolwiek z nich odpowie materialnie za te nieuczciwe geszefty.Nie przypuszczam.Zwykli, obywatele-podatnicy, musza placic rachunek.
   Scisle kierownictwo ogromnego koncernu ubezpieczeniowego po uratowaniu od bankructwa dzieki pieniadzom podatnikow,wybralo sie do luksusowego spa-hotelu.
   Rachunek brzmial na ponad 400 000 dolarow.
   A ja myslalem ze takie cudenka dzieja sie tylko w Polsce…

6. at:
   11 Października 2008 o 15:33

   Nic nowego, tylko dlaczego jesteśmy tym zaskoczeni?
   Jakoś ta machina musi działać, no nie? Pieniądze są coraz bardziej wirtualne, ale dla tych co je dają. Ci co zawiadują nimi biorą realne pieniądze, wydają na realne cele.
   Ktoś za to musi zapłacić. No to trzeba zrobić kryzys. Kto dałby kilkaset milionów dolarów lekką rączką? Chyba nikt. A tak dostało się i to z chęcią. Bo przecież może być gorzej, a my tylko chcemy temu zaradzić. Po takim wysiłku niewielki bankiecik wręcz się należy!

7. monty:
   12 Października 2008 o 18:45

   2 kroki do tyłu , 3 do przodu. Taka jest recepta postępu w nakładaniu kagańca na
   gębę motłochu.
   każdy musi być skatalogowany ,oceniony ,wyceniony i zlokalizowany.
   Nie da się tego zrobić na raz. Dlatego stosowane są różne chwyty.
   Ale nasi nie mogą stracić.
   Gdy motłoch zaczyna się orientować o co chodzi - trzeba go porządnie postraszyć
   Ot i cała technika manipulacji

8. fin:
   13 Października 2008 o 00:42

   pachciarza nie ma… a, dzis sukot.. nie przeniesli mu kompa do namiotu…

9. Observator:
   13 Października 2008 o 04:37

   Winę za obecne załamanie gospodarcze w Stanach
   Zjednoczonych ponoszą tylko i wyłącznie politycy.
   Jeśli sami tego nie zrozumieją, Ameryce grozi
   krach na niespotykaną dotąd skalę. Niestety,
   dostanie się i Polsce.

   Oficjalnie, czyli na potrzeby mediów, powodem
   krachu instytucji finansowych jest kryzys
   kredytów hipotecznych. A co w takim razie
   było przyczyną kryzysu tych kredytów? To też
   wydaje się jasne: niewypłacalność dłużników.
   Miliony Amerykanów nie spłaca swoich długów. Banki
   nie dostają swoich pieniędzy. Są zagrożone. Co
   prawda, problemy z dłużnikami nie pojawiły się od
   dzisiaj, jak to się jednak stało, że nagle tak
   dużo ich nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań.
   Tym bardziej że skutkiem zaległości w spłacie jest
   foreclosure, czyli procedura przymusowego
   przejęcia zadłużonej nieruchomości przez bank;
   dłużnik traci swój dom, mieszkanie, pieniądze.
   Trudno więc podejrzewać, żeby powodem wstrzymania
   spłaty kredytu był jakiś bunt dłużników czy też
   chęć dokuczenia bankom. A zatem co? I na to
   pytanie media mają dość prostą odpowiedź: NINJA.
   Akronim ten pochodzi od amerykańskiego terminu
   określającego złego kredytobiorcę: no
   income, no job, no assetts (brak dochodu,
   brak pracy, brak majątku). Jak to się stało, że
   banki udzieliły kredytu tak wielu dłużnikom
   nieposiadającym pracy, dochodu i majątku?

   Tajemnicze kredyty

   I tutaj problem się komplikuje. Do niedawna na to
   pytanie nie podawano żadnej odpowiedzi albo
   tłumaczono wymijająco: panował boom na rynku
   nieruchomości i każdy chciał z niego skorzystać,
   głównie jednak spekulanci. Problem w tym, że
   rzadko sama potrzeba pożyczkobiorcy wystarczy do
   otrzymania kredytu. Banki nie są instytucjami
   samoobsługowymi. Do otrzymania kredytu konieczna
   jest ich zgoda, oparta na wnikliwej analizie
   możliwości finansowych dłużnika. Skoro tak wielu z
   nich nie spełniało kryteriów dobrego kredytu, na
   jakiej podstawie banki im go udzieliły? W tej
   kwestii do niedawna panowało milczenie. Dopiero w
   ostatnich dniach września pojawiła się na You Tube
   wypowiedź wyjaśniająca sprawę. Udzielił jej
   senator z Connecticut, Christoher J. Dodd,
   nazywając sprawę po imieniu, a brzmi ono: CRA,
   czyli Community Reinvestment Act. Jest to ustawa,
   przyjęta przez Kongres w 1997 r. za prezydentury
   Billa Clintona, której celem była ochrona
   kredytobiorców mniejszościowych,
   czyli ludności kolorowej, ubogiej, znajdującej się
   w złych warunkach materialnych, przed złym
   traktowaniem jej przez banki.

   Wypowiedź senatora Dodda wywołała konsternację.
   Padła bowiem z ust przedstawiciela Partii
   Demokratycznej, szczególnie wrażliwej na losy
   mniejszości. Mimo to coś w niej było na rzeczy.
   Ameryka, w tym i amerykańskie banki od dawna
   sparaliżowane są ustawodawstwem
   antydyskryminacyjnym, zakazującym wynajmowania
   lokali przedstawicielom mniejszości, zwalniania
   ich z pracy czy odmowy udzielenia kredytu
   bez względu na to, jak racjonalne byłyby przyczyny
   tej odmowy. Jednakże powoływanie się na CRA to
   tylko półprawda. Wprawdzie wśród ofiar foreclosure
   jest wielu przedstawicieli dyskryminowanych
   mniejszości nie oni stanowią większość
   kredytobiorców z grupy NINJA i grupy zalegających
   dłużników. Jeśli zatem nie oni są winni, to kto?

   Cała prawda

   Prawdziwe korzenie kryzysu są głębsze i mają
   głównie charakter polityczny. Należą do nich:
   kosztowna wojna na Środkowym Wschodzie (300 mln
   dolarów dziennie), rozrzutna polityka w zakresie
   finansów publicznych podnosząca deficyt budżetowy
   do niewyobrażalnych rozmiarów (30 bilionów
   dolarów), interwencjonizm, czyli ręczne sterowanie
   gospodarką przez polityków i będąca jego
   konsekwencją luźna polityka monetarna FED. Z
   jednej strony, George W. Bush, po swoim wątpliwym
   zwycięstwie wyborczym w 2000 r. chciał Amerykanów
   kupić, już to darmowymi lekami dla emerytów, już
   koncesjami dla rolnictwa i przemysłu oraz
   świadczeniami socjalnymi na niespotykaną dotąd
   skalę, z drugiej zaś po zamachu z 11 września 2001
   potrzebne były ogromne pieniądze na wojnę z
   terroryzmem. O ile Stany Zjednoczone stać by było
   na każdy z tych wydatków z osobna, o tyle
   prowadzenie ich równocześnie jest dla gospodarki
   tego kraju ponad siły. Skutkiem nałożenia się
   welfare na warfare było pojawienie się inflacji.

   I to jest główne nieszczęście!

   Jeśli bank centralny, powołany do kontrolowania
   płynności na rynku pieniężnym, pompuje do banków
   komercyjnych miliardy dolarów, licząc im za te
   pieniądze niewiele powyżej 1 proc. w skali
   rocznej, a czasem nawet mniej, to trzeba naprawdę
   dużej wyobraźni, odpowiedzialności albo pesymizmu,
   by z takiej okazji zrezygnować. Ekspansja
   kredytowa zapoczątkowana przez prezesa banku
   centralnego USA, czyli Rezerwy Federalnej (FED),
   Alana Greenspana, a później z powodzeniem
   kontynuowana przez jego następcę, Bena Bernanke
   miała posłużyć całej gospodarce. Tymczasem
   przysłużyła się wyłącznie politykom, którzy z
   powodzi monetarnej korzystali, finansując wojnę i
   socjal, właśnie welfare i warfare.

   Banki zalane tanim pieniądzem oferowały kredyty za
   pół darmo, i to każdemu, nawet NINJA, patrząc
   przez palce na perspektywy ewentualnej
   niewypłacalności. A przecież już ponad pół wieku
   temu Ludwik von Mises, a później Murray N.
   Rothbard ostrzegali, że drukowanie pieniędzy bez
   oparcia ich na oszczędnościach i realnych dobrach
   jest wysoce ryzykowne. Nie dość, że daje to
   przedsiębiorcom zły sygnał co do kondycji
   gospodarki, to na dodatek wywołuje inflację. Bo to
   nie wysokie ceny ropy naftowej, jak to się gładko
   mówi w radiu, tv i na większości uniwersytetów,
   wywołują inflację, lecz inflacja wywołuje wysokie
   ceny ropy i wszystkiego innego. To wzrost inflacji
   zmusił w końcu FED (w połowie 2007 r.) do
   powstrzymania podaży pieniądza, i tym samym do
   podniesienia oprocentowania kredytów, a ponieważ w
   okresie boomu gros kredytów udzielanych na kupno
   nieruchomości miało oprocentowanie zmienne, z
   chwilą korekty ceny pieniądza, koszty obsługi
   wzrosły powyżej zdolności finansowych wielu
   kredytobiorców. Ci ostatni tracili domy, banki zaś
   płynność. Zamiast pozostawić wtedy rynek samemu
   sobie, aby dokonał oczyszczenia gospodarki z
   podmiotów, które dobrowolnie i świadomie podjęły
   błędne decyzje, nie dają sobie rady, więc muszą
   upaść, rząd wraz z FED zaczął to wszystko ratować;
   najpierw poprzez wzrost płynności, czyli ponowną
   obniżkę stóp bazowych, następnie poprzez
   bezpośrednią pomoc finansową dla zagrożonych
   instytucji, aż wreszcie nacjonalizując upadające
   firmy.

   Jeśli Biały Dom ma tak wielkie serce, to zamiast
   rabować biednych i dawać bogaczom, mógł pomóc
   niewypłacalnym posiadaczom nieruchomości i
   podarować im pieniądze na spłatę hipoteki
   tak jak daruje firmom finansowym. W ten sposób ci
   ostatni uratowaliby swe domy, a banki otrzymały
   swoje pieniądze. Rozwiązanie równie szkodliwe, ale
   znacznie bardziej

   Socjalizm w natarciu

   Inflacja wzrosła do poziomu nie notowanego od 12
   lat. Co gorsza, biznes, który zwykle nie zna
   kulisów programów ratunkowych i skomplikowanych
   interwencji monetarnych uznał, że skoro pieniądz
   jest taki tani i jest go tak dużo, znaczy
   gospodarka jest rozgrzana i będzie się rozwijać.
   Nastąpiła seria błędnych decyzji inwestycyjnych, w
   wyniku których straty poniosła także motoryzacja,
   potem transport, budownictwo i parę innych
   sektorów. Jednocześnie wprowadzeni w błąd
   inwestorzy giełdowi kupowali papiery nadal,
   doprowadzając do ich sztucznej aprecjacji.
   Popularnym wehikułem inwestycyjnym stały się
   zsekurytyzowane długi hipoteczne. Kiedy dłużnicy
   przestali je spłacać, obligacje, których długi
   hipoteczne były zastawem, stały się kawałkiem
   papieru. Gdy rynek poznał prawdę; kiedy dowiedział
   się, że te papierowe papiery
   stanowią główny majątek takich potentatów
   finansowych, jak Lehman Brothers, Merrill Lynch,
   AIG i wielu innych, parkiety zaczęły się walić. I
   wtedy politycy, którzy nie tak dawno uspokajali
   Amerykę, że finanse kraju są pod
   kontrolą postanowili wpompować w
   gospodarkę jeszcze więcej papieru, za które chcą
   ratować banki, powiększając deficyt budżetowy,
   osłabiając pieniądz i rabując zwykłych ludzi z
   dorobku ich życia. Dobitnym przykładem takiej
   polityki jest chociażby nacjonalizacja banków
   Fannie Mae, Freddie Mac, upaństwowienie giganta
   ubezpieczeniowego AIG, oraz quasi-nacjonalizacja
   (w następstwie bankructwa) banku Washington
   Mutual. W konsekwencji wielu biznesmenów jest dziś
   przekonanych, że bez względu na to, jak dobrze
   (czy źle) pokierują swoimi firmami, rząd i tak
   weźmie za to odpowiedzialność. Za tę ich beztroskę
   musi zapłacić podatnik, któremu wmawia się, że
   jest to kryzys kapitalizmu. Tymczasem zrzucanie
   winy za kryzys na kapitalizm to absurd. Istotą
   kapitalizmu jest wolność, konkurencja,
   poszanowanie własności prywatnej, równość szans, a
   nie redystrybucja, czyli zabieranie jednym i
   dawanie drugim. To czystej wody socjalizm!

10. Loco:
    13 Października 2008 o 21:03

    Kapitalizm to jedna strona medalu,druga strona sa lepkie lapy nieuczciwych geszefciarzy ktorzy robia wszystko aby skasowac ogromne bonusy i krolewskie gaze.
    Zwalanie winy na nie placacych wierzycieli jest poprostu zwyklym szukaniem dziury w calym.
    Halastra prezesow,prezydentow,doradcow zarabia krocie na OBROTACH pieniedzy.
    Nic tez dziwnego ze rozdawali pieniadze pomnazajac obroty i co za tym idzie-bonusy.Ktos powiedzial ze w zadnym cywilizowanym kraju,panstwo trzyma sie z daleka od bankow.
    Dziwne.To znaczy ze Wielka Brytania,Francja i Niemcy sa malo cywilizowane…
    Naiwniakow patrzacych na RYNEK i KAPITALIZM,przez rozowe okulary, nie brakuje.
    To nie oznacza ze jestem socjalista,ale wiem rowniez ze natura ludzka jest ulomna.
    Pozatym,nigy nie slyszalem o ucziwym lichwiarzu…

11. gruby.jasiu.com.au:
    15 Października 2008 o 06:05

    Na moj gust bank centralny powinien byc pod scisla kontrola rzadu. W Australii Partia Liberalna zalozyla sobie 2-3 procent inflacji i w ciagu 12 lat prowadzili gospodarke w sposob nienaganny. Wychodza z zalozenia ze bank centralny powinien spelniac 3 cele:
    1. Zachowanie wartosci pieniadza
    2. Pelne zatrudnienie
    3. zamoznosc spolecznestwa (czytaj system kredytowy i zachowanie wartosci nieruchomosci)
    Podejrzewam ze 4 celem bedzie reprezentowanie celow narodowych, co jest sluszne jak sie manewruje miedzy Japonia, Chinami, USA, UK i Indiami.

    Lider partii wygrywajacej wybory obiera swojego Skarbnika, ten powoluje 6 gosci do RPP, 3 stalych czlonkow. I razem decyduja o stopach procentowych. Organem kontrolnym jest opozycja. I to dobrze dziala w kazdym razie kryzysu kredytowego i bezrobocia nie ma. Nie widac tez zalamania na rynku nieruchomosci i w gospodarce. . Wszystkie banki krajowe i zagraniczne musza sie podporzadkowac rzadowi. Costello pogonil w czsie swojej kadencji cwaniaczkow od sub-prime w mysl slusznej zasady ze globalizacje to moga robic ale gdzie indziej.
    niektorzy taki system nazywaja socjalizmem a ja mowie ze partia konserwatywno-liberalna robi dobra robote.

Skomentuj (nie musisz być zalogowany aby komentować artykuły)

TWÓJ KOSZYK

Twój koszyk jest pusty.

REKLAMA

KOMENTARZ SATYRYKA