NASA – czarna dziura budżetu USA

Pawel Lepkowski

^Jeżeli chcesz zmarnować pieniądze, to przekaż je do NASA! Tak w skrócie można zobrazować sposób widzenia przez Amerykanów niegospodarnej działalności NASA (Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej).

Niegdyś chluba Ameryki, dzisiaj chłopiec do bicia w kampanii wyborczej. NASA przeżywa moment
swojego największego kryzysu. Czy wyjdzie z niego cało?

W swojej historii od 1958 do 2008 roku NASA pochłonęła przeszło 593 mld dolarów. Jeżeli uwzględnimy stopę inflacji i siłę nabywczą dolara w różnych okresach działalności agencji, to w rzeczywistości uzyskamy wynik ok. 809 mld dzisiejszych dolarów. Najbardziej zagorzali krytycy NASA twierdzą, że gdyby agencja była organizacją prywatną, kierującą się rachunkiem ekonomicznym, to za połowę tej kwoty mielibyśmy obecnie całkiem nieźle rozwiniętą turystykę kosmiczną. Świat wyglądałby jak wizja literacka Artura C. Clarka z powieści ,,Odyseja kosmiczna 2001”.

Tymczasem mamy jesień roku 2008, a w Stanach Zjednoczonych trwa jałowa dyskusja, czy wycofać z użycia wahadłowce kosmiczne, czy dalej je eksploatować. NASA, mimo wielu osiągnięć, jest rozrzutnym i bałaganiarskim workiem bez dna, który zamiast generować zysk, wciąga niczym czarna dziura kolejne miliardy pochodzące z kieszeni podatnika. American Association for the Advancement of Science (AAAS) wyliczyła, że każdy podatnik amerykański płaci 57,10 $ rocznie, czyli – jak kto woli – 15 centów dziennie na budżet NASA. Trudno się więc dziwić, że duża część Amerykanów postrzega NASA jako niegospodarnego kolosa rządowego, zajmującego się projektami nie mającymi bezpośredniego przełożenia na rozwój społeczny i technologiczny Ameryki. Jest to opinia z jednej strony słuszna, a z drugiej często krzywdząca.

Wyniki niektórych pozornie nieistotnych projektów agencji po latach przynoszą plony w postaci zaawansowanej technologii elektronicznej, informatycznej czy nawet medycznej. Nie zmienia to jednak faktu, że większość priorytetowych projektów agencji i programów kosmicznych jest w ostatnich latach pasmem porażek i marnotrawstwa.

Czarna seria

Po serii sukcesów propagandowo-politycznych, jakimi były pierwsze załogowe loty na Księżyc, przyszedł impas twórczy. W 1973 roku, po zarzuceniu misji Apollo, postanowiono wykorzystać nieużywany sprzęt do budowy pierwszej amerykańskiej stacji orbitalnej SkyLab. Jej zadaniem było prowadzenie wielodniowych obserwacji zachowań ludzi i reakcji ich organizmów w specyficznych warunkach przestrzeni kosmicznej. Sam projekt był niezwykle śmiałym i nowatorskim przedsięwzięciem.

Ale już podczas wynoszenia SkyLabu przy pomocy rakiety nośnej INT-21 zaczęły się kłopoty, które miały także w przyszłości towarzyszyć startom wahadłowców kosmicznych. Minutę po starcie zerwały się: osłona przeciwmeteorytowa stacji i panel słoneczny. Projekt SkyLab miał trwać osiem lat. Jesienią 1977 roku stacja obniżyła swój pułap tak nisko, że zaistniała konieczność wyniesienia jej na wyższą orbitę. Nie było jednak czym. Zakończenie programu Apollo okazało się fatalną w skutkach nadgorliwością.

Ważąca 90.700 kg stacja SkyLab, o wartości 2147 mln dolarów, spłonęła w atmosferze 11 lipca 1979 roku. Jakie były rezultaty projektu SkyLab? Trzy misje załogowe, których wyprawy przyniosły co najwyżej serię ładnych zdjęć naszej planety z orbity. Przy czym pierwsza misja nie wykonała ich zbyt dużo, ponieważ załoga przez większość czasu była zajęta naprawą stacji. Astronauci amerykańscy spędzili zaledwie 2 tys. godzin na badaniach orbitalnych. Jeżeli porównamy to z wynikami badań orbitalnych Rosjan, jedyny projekt stacji orbitalnej NASA wypada wręcz nędznie.

Sam tylko kosmonauta-lekarz, dr Walerij F. Poljakow, przebywał na pokładzie stacji kosmicznej Mir (nieporównywalnie lepszego projektu od SkyLabu) 437 dni, podczas gdy wszystkie misje załogowe na Sky-Labie trwały razem zaledwie 171 dni.

Ale budowa SkyLabu uświadomiła Amerykanom konieczność rozpoczęcia projektu budowy promów kosmicznych.

Po katastrofie Apollo 1 i awarii Apollo 13 nikt nie wracał już nawet myślami do programu Apollo. Sposobem na wszystkie bolączki NASA miał być program wahadłowców kosmicznych, który właśnie się rozwijał.

Enterprise, ale bez kapitana Kirka

System Transportu Kosmicznego (STS) – jak nazywa się oficjalnie program lotów wahadłowców – miał różnić się od programu Apollo w jednym zasadniczym punkcie: wahadłowce miały być pojazdami wielokrotnego użytku. Zaletą projektu wahadłowca było połączenie w nim transportera zdolnego do wynoszenia ładunków na orbitę okołoziemską z pojazdem do misji załogowych.

Co ciekawe, nad podobnym projektem pracowały Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych już na przełomie lat 60. i 70. Niewielki jeszcze wówczas budżet NASA i zaawansowane badania Sił Powietrznych wymusiły połączenie potencjału tych dwóch instytucji w programie budowy wahadłowca.

STS było wspólnym dziełem Sił Powietrznych i NASA, a projekt był na swój sposób rewolucyjny. Problem jednak w tym, że sposób wydawania przez kierownictwo NASA środków na ten cel przypominał działalność ekonomiczną polskich przedsiębiorstw państwowych typu PKP czy LOT.

Wydawano ogromne kwoty na sferę socjalno-kadrową, oszczędzając na materiałach i podwykonawcach. Siły Powietrzne narzuciły dodatkowo swoje warunki co do wielkości konstrukcji. Wahadłowiec obok misji cywilnych miał wynosić na orbitę 18-tonowe satelity szpiegowskie. Przez rozbudowę dużej powierzchni nośnej i powiększenie ciężkich skrzydeł musiano zwiększyć udźwig dolnego stopnia rakiety nośnej, znacznie większej od rakiety Saturn V.

Cena takiego projektu była niebotyczna. Stąd przez kilka lat przeprojektowywano konstrukcję wahadłowca, co odbiło się na jego jakości. Ostateczny projekt ogłosił prezydent Richard Nixon 5 stycznia 1972 roku, a cztery lata później gotowy orbiter został nazwany Constitution.

Jednak po nadejściu setek tysięcy listów od fanów kultowego serialu Star Trek, pierwszy wahadłowiec kosmiczny został nazwany Enterprise. Mimo że projekt kosztował NASA aż 2 mld $, orbiter Enterprise nigdy nie osiągnął pułapu orbitalnego.

Challenger i Discovery

Drugi wahadłowiec był zdecydowanie bardziej dopracowany. Gdyby nie tragiczny koniec tego orbitera i jego załogi lutego 2003 roku, byłby zapewne uważany za projekt udany. Przez niemal 22 lata prom kosmiczny Columbia wykonał 28 lotów i spędził w przestrzeni kosmicznej 300 dni, co stanowi jednak wielki sukces.

Małostkowość, oszczędność na badaniach i stosowanie coraz tańszych materiałów konstrukcyjnych przy wilczym apetycie na pieniądze publiczne - to najlepsza charakterystyka NASA z przełomu wieków.

Columbia uległa zniszczeniu wskutek oderwania się osłony termicznej na krawędzi lewego skrzydła. Przypominało to trochę historię z wyniesieniem SkyLaba. W przypadku Columbii kosztowało to jednak życie siedmiu astronautów.

Tragedia tego wahadłowca pokazała przede wszystkim brak wszelkiej odpowiedzialności kierownictwa NASA. Katastrofa była możliwa do uniknięcia, ponieważ istniały szczegółowe badania niezależne po wcześniejszej katastrofie promu Challenger 28 stycznia 1986 roku. Przyczyną katastrofy Challengera była właśnie oszczędność na badaniach promu i stosowanie tanich materiałów. Challenger spłonął po 73 sekundach od startu na wysokości około 14,5 km.

Według oficjalnego raportu, przyczyną tragedii było obluzowanie pierścienia uszczelniającego w prawym silniku wspomagającym. Niezależni eksperci i członkowie komisji dochodzeniowej utworzonej przez NASA twierdzili, że firma chce zamieść wstydliwą prawdę o zaniedbaniach pod dywan. Ci ludzie w tzw. drugim obiegu informacyjnym ujawniali wyniki śledztwa mocno obciążające system zarządzania NASA, charakteryzujący się bałaganem biurokratycznym i niekompetencją.

Osobnym wątkiem były motywy korupcyjne. Żaden raport nie wymienia personalnie osób odpowiedzialnych za katastrofę promów Challenger i Columbia. Firma kryje swoich ludzi, ponieważ jest to zwykły łańcuszek zależności. Jeżeli jedno ogniwo puści parę z gęby, lecą wszyscy. Typowy układ korupcyjny z socjalistycznego przedsiębiorstwa o specjalnym znaczeniu.

Sukcesy w cieniu porażek

Pisząc o porażkach NASA, należy uczciwie wymienić i wielkie sukcesy tej agencji – nawet jeżeli duża część z nich była rezultatem małostkowej wojny propagandowej z Rosjanami. W latach 1958-1961 roczny budżet NASA nie przekraczał pół miliarda dolarów rocznie. Dopiero w 1961 roku zaczął się on znacznie zwiększać.

Warto podkreślić, że te środki były w pełni i sumiennie wykorzystywane. Kiedy przyglądamy się w muzeach techniki, jaką technologię posiadali Amerykanie w 1961 roku, wielu z nas łapie się za głowę ze zdumienia, jakim sposobem zdołali rozwinąć program Apollo. Mimo że program ten zaczął się od tragedii pierwszej misji, Apollo 1, dalsze misje, włącznie z feralną trzynastą, zakończyły się szczęśliwie. W 1965 roku Ed White wykonał „aktywność pozapojazdową”, nazywaną też spacerem w przestrzeni kosmicznej.

Cztery lata później pierwszy człowiek postawił stopę na Księżycu. Po złotej epoce misji Apollo przyszła epoka pierwszych satelitów wyposażonych w superczułe obiektywy fotograficzne. W 1972 roku rozpoczął się program Landsat, który został upamiętniony w 1976 roku przez nazwanie odkrytej przy pomocy satelity wysepki u wybrzeży Kanady jako Landsat Island. A skoro mowa o misjach bezzałogowych, optyce i fotografii, to nie ulega wątpliwości, że prawdziwym sukcesem NASA był program wyniesienia na orbitę teleskopu kosmicznego Hubble’a – jakkolwiek i tu nie obyło się bez początkowej porażki i konieczności wysłania misji serwisowej.

Wśród sukcesów na pewno należy wymienić też bezzałogowe misje: na Saturna – Cassini, na Jowisza – Galileo, czy loty obu Vikingów i Voyagera. Prawdziwym triumfem NASA jest projekt Mars Rover, w ramach którego skonstruowano dwa samobieżne pojazdy – Spirit i Opportunity – które przysłały nam piękne, kolorowe zdjęcia powierzchni Marsa.

Perły przed wieprze

Niestety to, co wychodzi NASA najlepiej, a więc bezzałogowe misje badawcze i próby z lądownikami na powierzchni Marsa, jest w każdym kolejnym budżecie tej agencji wyrzucane do śmieci. W 2007 roku okrojono budżet badawczy NASA ze środków przeznaczonych na projekty badań Europy – księżyca Jowisza, chociaż wiele środowisk naukowych wskazywało ten obiekt jako priorytetowy w badaniach naszego Układu Słonecznego, zaraz po Marsie.

Podobny los wcześniej spotkał badania Tytana. Zapowiedzi cięć budżetowych NASA ogłoszone przez Baracka Obamę przeszywają dreszczem autorów programu JUNO, którego zadaniem jest dalsze badanie Jowisza. JUNO musi wystartować nie później niż 20 czerwca 2010 roku, inaczej koszt misji znacznie przekroczy planowane 700 mln dolarów.

Na szczęście w miejsce projektów badawczych zbiurokratyzowanej NASA powstają przedsięwzięcia konkurencyjnych agencji kosmicznych. Szkoda tylko, że nadal ,,podbój kosmosu” jest zmonopolizowany przez instytucje państwowe. Ale z doświadczenia zimnowojennego możemy wnioskować, że NASA potrzebuje czuć na plecach oddech konkurencji, żeby owocnie działać. Przykładowo: skoro Amerykanie rezygnują z badań Europy, jest miejsce na inicjatywę europejską.

Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) pracuje nad projektem Jovian Europa, który przewiduje wysłanie na orbitę wokół księżyca Europa orbitera JEO, mającego badać powierzchnię tego ciała niebieskiego.

Dlaczego NASA, mając czterokrotnie większy budżet i nieporównywalnie lepszy majątek trwały od ESA, musi rezygnować z istotnych projektów badawczych?

Bez wątpienia są to skutki wydatków wojennych administracji Busha, nacisków opinii publicznej, przekonanej o marnotrawieniu środków publicznych, i pogłębiającej się recesji amerykańskiej. Ale za tym wszystkim kryje się także mechanizm decyzyjny. NASA jest molochem planowania centralnego.

Taka instytucja świetnie by się czuła w PRL. Budżet tej firmy w ogromnym stopniu idzie na cele pozabadawcze. Ale i planowanie zaczyna szwankować. Najlepszym przykładem jest zastój w dalszej
rozbudowie amerykańskiego modułu ISS – Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Mimo że od grudnia 1998 roku dołączony jest amerykański moduł Unity, to nadal nie zostały dostarczone dwa elementy: moduł widokowy Copola oraz pełniący rolę korytarza pomiędzy poszczególnymi członami stacji moduł Node 3. Ten komponent musi zostać wyniesiony na orbitę najdalej do 2010 roku. Inaczej znowu powiększą się wydatki na ISS.

Tymczasem po katastrofie Columbii w Ameryce trwa awantura, czy nadal używać sypiących się statków STS. Alternatywą jest wypożyczanie transporterów Sojuz od Rosjan. Tylko że – jak celnie zauważył John McCain – po wojnie w Gruzji nie wypada dożywiać rosyjskiego niedźwiedzia.

Nowe książki w księgarnii NCZ!:

● “Fakty i Mity W Ekonomii” (Thomas Sowell): Autor udowadnia, ze ani bieda, ani bogactwo nie sa skutkiem wyzysku; pracodawcy rzadko kiedy dyskryminuja kobiety, a powodem wysokiego czesnego jest na wiekszosci uniwerkow zwykle marnotrawstwo. Czyta sie z wypiekami na twarzy!

● “Wykonczyc bogatych!” (Patrick Jake): Autor uczy ekonomii przez… zabawe! Ci, ktorzy na codzien nie zajmuja sie funkcjonowaniem bankow, akcjami, gielda, wskaznikami wzrostu i innymi “nudnymi” rzeczami nie beda sie mogli oderwac od tego barwnego wykladu….

● “Ortodoksja” (Gilbert Keith Chesterton): Ksiaza jest uznawana za kamien milowy w rozwoju mysli chrzescijanskiej, arcydzielo retoryki i jedna z najwazniejszych ksiazek XX w.!

● “Heretycy” (Gilbert Keith Chesterton): Ksiazka od dziesiatków lat jest wznawiana na Zachodzie i cieszy sie niezmienna popularnoscia. Autor poddaje krytycznej analizie rozmaite opinie, postawy i swiatopoglady, szeroko rozpowszechnione w literaturze literaturze prasie. Lektura dla ludzi inteligentnych, lekka, ale dajaca wiele do myslenia.

● “Wiekuisty czlowiek” (Gilbert Keith Chesterton): Ksiazka napisana przez Chestertona trzy lata po nawroceniu na katolicyzm. Pelna rozmachu, erudycji i slownej wirtuozerii proba ukazania chrzescijanskiej wizji dziejow od czasow prehistorycznych az po wspolczesnosc.

Zachęcamy do złożenia zamówienia!

UWAGA: Przedruk artykułów (w całości lub części), jest możliwy jedynie: a) za podaniem klikalnego źródła b) tylko w niezmienionej formie: artykuł + informacje poniżej artykułu np. o ewydaniu, nowych publikacjach w sklepie, itp.

Opublikowano w Środę, 1 Października 2008 r. o godzinie 00:48 w kategori numer biezacy. Możesz śledzić komentarze do tego artykułu przy pomocy RSS 2.0. Poniżej możesz skomentować artykuł. Trackback.

16 komentarzy do artykułu “NASA – czarna dziura budżetu USA”

1. X:
   2 Października 2008 o 04:44

   Czyli całe skumulowane historyczne wydatki na NASA równają się jak kto woli, jednemu z (szacując z grubsza, pisząc z pamięci):

   - rocznym wydatkom na Pentagon

   albo

   - oficjalnym kosztom wojny w Iraku. ALBO

   - 1/5 nieoficjalnych kosztów wojny w Iraku. ALBO

   - kosztowi jeszcze nie przekreślonego na 100% ratowania systemu lichwiarskiego. ALBO

   - 4 krotności kwoty wydanej od lat 70 na sponsorowanie Izraela.

   Trzeba wydać jeszcze więcej na wojny, na lichwę, na Izrael. Pojawiają się zatem artykuły agentów wpływu z pomysłami co by tu jeszcze uciąć z wydatków prorozwojowych. Badania naukowe i eksploracja kosmosu. Naukowcom - pasożytom mówimy stanowczo nie. USA staczają się na dno. NC z resztą też skoro jako pożyteczny idiota kolportuje te manipulacje.

2. X:
   2 Października 2008 o 04:58

   NASA jest po prostu niedoinwestowana. Na jeden F22 wydano 70 miliardów dolarów. Czyli na jeden z wielu typow samolotu dla armii więcej niż na cokolwiek w latach 80 i 90 dla kosmosu. Nawet wahadłowce skrojono częsciowo pod kątem armii. I potem się ludzie dziwią, że nie ma wyników. I to w branży gdzie 1) trzeba wymyśleć nowe technologie - przecierać szlak jak nigdzie indziej, nawet w IT i farmacji 2) kapitałochłonność jest gigantyczna 3) zyski z danej technologii pojawiają sie po 20-30 latach co dla prywatnego jest zbyt wolnym feedbackiem.

   Najbardziej zagorzali krytycy NASA twierdzą, że gdyby agencja była organizacją prywatną, kierującą się rachunkiem ekonomicznym, to za połowę tej kwoty mielibyśmy obecnie całkiem nieźle rozwiniętą turystykę kosmiczną.
   

   Brednie. Gdyby NASA kierowała się rachunkiem ekonomicznym to by nie latała w kosmos. Pierwsza rakieta była ponad zyski pierwszej firmy korzystającej z satelitów telekomunikacyjnych. NASA, tak jak sąd, wojsko itp z definicji nie może być komercjna. Jest to agencja badawcza. Sektor prywatny nie sfinansuje badań podstawowych na poziomie programu kosmicznego połowy XX wieku, projektu ITER, zderzacza hadronów.

   kuźwa. UPRowcy. Ilu z was to umysły ścisłe? Sami humaniści?

3. lul:
   2 Października 2008 o 10:28

   nu nu nu

4. X:
   2 Października 2008 o 17:47

   Z drugiej strony moje krytyczne komantarze nie oznaczają pochwały wydajności NASA. Prosiłbym jednak szanownego autora o zachowanie proporcji. Budzet NASA to 15mld$. Pentagonu - 400mld$. Roczna pomoc dla Izraela - 3mld$.

   Te “skandaliczne” wypadki, to tez nie jakas wewnętrzna cecha NASA, ale branży kosmicznej wogóle, np. Ariane5 wywalila sie raz z powodu smiesznego niedopatrzenia programisty. Dlatego prywatni inwestorzy dopiero teraz osiągaja pierwsza samodzielność w kosmosie. Oni wolą korzystać ze sprawdzonych, opracowanych wczesniej dla panstwowych programow kosmicznych i zbrojeniowych technologii. Od metalurgii po specyficzne języki programowania.

   Kapitalista kalkuluje. Inwestycja, dajmy na to 200mld$ na 30 lat. Pierwsze zyski za min. 30 lat. Być może jakaś nieprzewidziana trudność w rozwoju fizyki zachamuje program. Ten kapitalista nie zainwestuje pieniędzy w coś takiego. On woli zysk w ciągu 10 lat na poziomie 10%. I to jest zdrowe podejście, ale z punktu widzenia rozwoju ludzkości oznacza pewne zwolnienie. Dlatego mamy taką np. NASA.

   Owszem, prywatny biznes inwestuje w badania podstawowe, ale im one bardziej awangardowe, im perspektywa zysku mniejsza, tym gorzej. W badania nad fuzją jądrowa raczej nie będą samodzielnie inwestować.

5. joy71:
   2 Października 2008 o 21:12

   oczywiście że kapitalista zainwestuje w kosmos, i to całkiem mocno, pod warunkiem jednak że go państwo nie złupi na NASA ;-)
   jak ktoś ma masę kasy to lubi ją wydać na różne fanaberie, a zrobi to na pewno efektywniej od państwowej NASA

6. ptoki:
   3 Października 2008 o 10:42

   Drogi X-ie.
   Tutaj nie chodzi o skuteczność wydawania pieniędzy czy zasadność podboju kosmosu w taki lub inny sposób. Tutaj chodzi o to że takie sprawy finansuje sie z pieniędzy podatnika bez pytania go o zgodę.

   Te zwaloryzowane 800mld dol to jakies 2 tysiące na łebka (przy 300mln amerykanów) w te 40-50lat (zalezy jak liczyć).
   Sądzę że gdyby zrobić loterie i za 2$ sprzedawać losy na podróż w kosmos (i rocznie jednego smitha wysyłać) to taki lotek przy pełnej akceptacji wydanej kasy przez uczestników przyciągnął by podobną ilośc kasy.

7. Papa Smerf:
   3 Października 2008 o 13:26

   X znowu nękasz humanistów? Masz obsesję czy kompleks? Chodzi o efektywność prac NASA ty półmózgu, a nie o kwoty! NASA może wydawać nawet 15 bilionów dolarów rocznie, a jeżeli nie ma skutków to gówno z tego wychodzi. Nie chodzi o skalę wydatków , ale o skuteczność, czego najlepszym przykładem spacer kosmiczny pierwszego kitajca na orbicie czy osiągnięcia ruskich za ułamek budżetu NASA!!! Nie kumasz podstawowego rozróżnienia, które Łepkowski wyłożył w swoim tekście jak debilowi mechanizm cepa. Możesz mieć pięć dolarów i kupić za nie wartościowy posiłek i 100 dolarów i przechlapać je na gumę balonową po czym zdechnąć z głodu. To się nazywa rachunek ekonomiczny i dobry managment ty czerwony umyśle ścisły. Nie chodzi o to , że NASA to placówka badawcza, tylko że to pokraka biurokratyczna jak PAN. Dużo dymu i mało ognia. Autor pokazuje mechanizm marnotrastwa środków publicznych, ale podkreśla, że ich wydatki to ich brożka. Jak chcą to mogą sobie za nie w ramach działalności badawczej zbudować nawet drabinę na księżyc. Na pewno ty X masz wielkie szanse na jej wielkiego konstruktora i ścisłego durnia roku na tym forum!

8. Cynik:
   3 Października 2008 o 20:05

   15 centów dziennie? Co to jest za kwota? Misja Skylab miała prawo zakończyć się porażką, bo była prototypem! Enterprise był prototypem. Apollo 1 był prototypem. Teleskop Huble’a to prototyp. Wyszedł syf, ale ślicznie naprawili. Wahadłowce miały dotąd dwie katastrofy na sto kilka misji. Nie najgorzej.

9. Papa Smerf:
   3 Października 2008 o 21:33

   Cynik czy dureń? A dlaczego ruskim wyszedł o wiele lepiej Mir i Sojuz? Tu nie chodzi o pomysły i ich wykonanie. Chodzi o kasę, która idzie w ogródki biurokratów. 15 centów dziennie na osobę to jest w skali roku morze szmalu. Cynik ty nawet nie umiesz sobie takich pieniędzy wyobrazić! jak jesteś głupi to możesz sobie przeznaczać nawet milion centów na badanie zawartości cukru w wacie cukrowej. Tylko czy to ma sens? NASA ma monopol na badania kosmiczne w USA. I w tym jest problem. Bill Gates ma kasy więcej niż kilka budżetów NASA. Czy to znaczy, że jest na tyle głupi, żeby je przechlapać na bzdurne projekty? Gdyby NASA płaciła za swoje pomysły z kieszeni jej kierownictwa to by długo się zastanawiała nad użytecznością skylabu czy pianką na osłonie Columbii! Ale kasa publiczna to kasa niczyja, jak ławka w parku, która wcześniej czy później zostanie połamana przez żuli! Socjalizm to system dobry dla mrówek czy pszczół. Homo sapiens jest z zasady niesocjalistyczny!

10. Janusz Münchhausen-Mikke:
    3 Października 2008 o 23:08

    No i wyjaśniło się, dlaczego Janusz Mikke ciągle pisze o przeznaczaniu pieniędzy na misję na Marsa. Ten dwudziestoletni członek partii komunistycznej po prostu lubi wielkie marnotrawcze socjalistyczne projekty, do których można się podłączyć, jak dawniej do państwowego Instytutu Transportu Samochodowego.

11. amel:
    4 Października 2008 o 02:53

    I znowu im cudownie przywaliles,mikkolubnej durnocie.Dlaczego Twoj wspanialy umysl marnuje sie na jakims trzeciorzednym forum.

12. Nacjonalista:
    4 Października 2008 o 03:17

    Zydoska Ameryka chyli sie ku upadkowi. Ani Obama czy Mc Cain nie jest
    nie sa wstanie temu zapobiec. Jestesmy swiadkami powolnego rozkladu semickiego scierwa

    Sieg Heil!

13. Edward:
    4 Października 2008 o 12:20

    @Janusz Münchhausen-Mikke
    “dlaczego Janusz Mikke”

    On się nazywa Janusz Korwin Mikke, a nie samo Mikke. Pisz pełną formą.

    Korwin to herb.

14. Sarmata:
    4 Października 2008 o 17:17

    Nonsense.Niech Pan sproboje wymienic i oszacowac wartosc wynalazkow dokonanych w trakcie programu NASA, ktore tak powszechnie i bezwiednie uzywamy.Zacznijmy chocby od microwave technology.Ciekawe ile zajmie to Panu czasu?
    Nie kazdy pieniadz wydany bez osiagniecia bezposrednich korzysci .mozna uznac za zmarnowany.

15. Cynik:
    4 Października 2008 o 18:16

    Papo Smerfie.
    Ruskim udało się wszystko oprócz sond badających Marsa i lądowanie na Księżycu. Dlaczego? Szli do takiego naukowca i mówili: “Albo będzie cacy, albo cała rodzina do gułagu”.

    NASA ma monopol? Jak masz dość forsy, to zbuduj sobie kosmodrom i wyprzeć ją!

16. Janusz Münchhausen-Mikke:
    4 Października 2008 o 19:47

    “On się nazywa Janusz Korwin Mikke, a nie samo Mikke. Pisz pełną formą.”

    Janusz Mikke to Janusz Mikke, tak jak ma w akcie urodzenia.
    Nawet jeśli kolejny komunistyczny znajomy z USC zmieni mu nazwisko na Janusz Mikke-Lothringen albo na Janusz Półkozic-Mikke - towarzysz Janusz Mikke i tak zostanie towarzyszem Januszem Mikke.

    “Korwin to herb.”

    W to, że Korwin jest herbem, nie wątpię. Ale Janusz Ryszard Mikke prawa do niego ma takie, jak do tronu brytyjskiego.

Skomentuj (nie musisz być zalogowany aby komentować artykuły)

TWÓJ KOSZYK

Twój koszyk jest pusty.

REKLAMA

KOMENTARZ SATYRYKA