Gdy Platforma z Donaldem Tuskiem na czele zrezygnowała już nawet z udawania, że ma coś wspólnego z liberalizmem, wydawało się, że na placu boju w tej części polskiego elektoratu pozostała tylko Nowa Prawica. Ten stan rzeczy szybko się zmienił po frondach najpierw Przemysława Wiplera z PiS, a następnie Jarosława Gowina z PO.
Przez moment wydawało się, że środowiska tych polityków nawiążą współpracę z KNP, natychmiast jednak okazało się, że mają zupełnie inne plany. Wipler postanowił budować ruch o dość niejasnej ideologii „republikańskiej”, natomiast Gowin ogłosił zapisy do także nowego ruchu o jeszcze bardziej niesprecyzowanych zamierzeniach. Za to w całkiem jasny sposób obaj odcięli się od JKM, z którym im z różnych, choć w większości błahych przyczyn nie po drodze.
W sumie, wbrew pozorom, taka sytuacja nie jest zła. Choćby dlatego, że w zbliżającym się wielkimi krokami cyklu wyborczym pierwsze są wybory europejskie, a start w nich pod wspólnym szyldem byłby zapewne niemożliwy – z tej prostej przyczyny, że KNP przyjmie pozycje uniosceptyczne, podczas gdy Gowin wraz z Wiplerem albo w tych wyborach nie wystartują, albo, jeśli się na to jednak zdecydują, będą częścią opcji prounijnej, więc dostaną solidnego łupnia.
Do jakichkolwiek rozmów o współpracy można będzie więc zapewne wrócić dopiero po wyborach unijnych. Do tego czasu będzie jednak kilka wydarzeń, w których politycy wszystkich trzech aspirujących do wolnościowości ruchów mogą wziąć udział razem. Pierwsze z nich to anonsowany w bieżącym numerze Marsz Prawicy, który odbędzie się już 6 października w centrum Warszawy. Drugie to Kongres Prawicy, organizowany przez Fundację Najwyższy Czas przy współpracy z KNP, który, jak ostatecznie postanowiliśmy, odbędzie się w marcu przyszłego roku. A będą pewnie i inne okazje. Takie spotkania są bardzo ważne, bo myśląc o realnym udziale we władzy, trzeba posiadać odpowiednie kadry. A niestety nawet KNP, nie mówiąc już o Wiplerze czy Gowinie, nadmiaru takich kadr nie posiada. Z kolei ze złożenia tych trzech środowisk można by już skompletować grupę kilkuset rozsądnych osób rozumiejących potrzebę wolnościowych reform.
A „Najwyższy CZAS!” wrócił tymczasem, choć z pewnym poślizgiem, do formuły cotygodniowej. W tym numerze rozpoczynamy akcję „Prenumerata 2014”, wraz z którą tym razem będzie można otrzymać w ramach prezentu książkę „Wariant rozbiorowy”, będącą wywiadem-rzeką przeprowadzonym przeze mnie ze Stanisławem Michalkiewiczem. Jego temat jest wyjątkowo aktualny, zwłaszcza wobec wspomnianego początku cyklu wyborczego – dotyczy bowiem relacji Polska-UE. Wznawiamy też akcję budowania klubów „NCz!”. Ich szef, czyli Leszek Szymowski, ma nowe, rewolucyjne pomysły w tym zakresie, których szczegóły znajdą Państwo wewnątrz numeru, w e-wydaniu oraz na nczas.com.
