REKLAMA
Strona główna Publicystyka Wnioski spod Smoleńska. Przekaz Rosji jest jasny!

Wnioski spod Smoleńska. Przekaz Rosji jest jasny!

REKLAMA

Przekaz komunikowany przez Rosję za pomocą szczątków ofiar Smoleńska jest całkowicie jasny i tylko zaprzańcy oraz głupcy – a także osoby, których taka prawda przeraża za bardzo, więc nie chcą stawić jej czoła – mogą snuć inne wytłumaczenia, zwalając winę na wschodni bałagan czy pośpiech.

Właściwie domyślać się można było tego już w pierwszych dniach po tragedii, gdy ci, którzy wówczas „zdawali egzamin”, wycierając sobie gęby Rzecząpospolitą, poczęli roztkliwiać się nad braterskością Rosjan, a potem na świeżych grobach próbowali urządzać poniżający sabat „historycznego pojednania”. Przyjęcie takiej fagasowskiej postawy natychmiast uruchomiło behawioralny wręcz odruch Rosji – prosty jak u rekina, który poczuł krew.

REKLAMA

Resztki złudzeń rozwiało choćby odkrycie przed pięcioma laty stanu, w jakim do ojczyzny przywieziono zwłoki Anny Walentynowicz. Mimo to odprawiano gusła medialne, aby zmarli żywym nie psuli humoru, choćby za cenę upodlenia. W końcu jednak, po biblijnych siedmiu latach, przyszło zmierzyć się z koszmarem, nie da się już bowiem dłużej przeczyć jego istnieniu. Skala i charakter profanacji przywodzą na myśl opisy wstrząsającego splugawienia, jakie odkrywano po ustąpieniu hord bolszewickich podczas wojny z lat 1919-1921. Zawarł je chociażby Eugeniusz Małaczewski w tytułowym opowiadaniu ze zbioru „Koń na wzgórzu”.

Tylko dzięki takiemu doświadczeniu z przeszłości postępowanie Rosjan było przecież w pełni przewidywalne, bo Moskwa, kiedy ma ku temu sposobność, zawsze pokaże swoją siłę. Ale za tą siłą nie stoi moc Ducha, syci ją jedynie kłąb furii: pogarda, nienawiść, wściekłość. Skąd taka szatańska złośliwość, satysfakcja z pohańbienia martwych, szydzenie z ich bliskich i rodaków? I znowu można odwołać się do Małaczewskiego, który niezwykle przenikliwie sportretował mroki wschodniej duszy.

Rosja ma wobec Polski pretensje, urazy i kompleksy, jednak odgrywanie się za nie w taki właśnie sposób wystawia jej certyfikat cywilizacyjny dowodzący, że otchłań – piekielna? – oddziela ją od zrębów, na jakich zbudowano Europę. Zresztą w ogóle trudno mówić tu o jakichś ludzkich miarach, chyba że warunki człowieczeństwa wypełniają również jakieś ludożercze watahy. Zdaniem niektórych antropologów, człowieka od zwierząt odróżnia wyjątkowy stosunek do zmarłych, czyli grzebanie ich. W tym wypadku sfera sacrum została zbezczeszczona świadomie i z premedytacją. Gdyby istniała psychiatria diagnozująca poszczególne narody, na podstawie takich – i także innych – symptomów Rosję należałoby uznać za poważnie chorego człowieka globu.

Uczynek, którego rozmiary dopiero odkrywamy, dla Moskwy był może nawet reakcją w pewnym sensie odruchową, niemniej powstaje pytanie: czy ważyłaby się ona tak postąpić, gdyby nie przyzwolenie z Warszawy? Niektórzy natychmiast wykpią takie rozważania i sprowadzą do wyświechtanej już kwestii wypowiadania wojny Rosji, co oczywiście z góry stawiałoby nasz kraj na pozycji przegranej. „Kmicic, idąc za popędem krwi gorącej, odkrył mimo woli najlepszy sposób przekonywania ludzi wschodnich, do niewolnictwa przywykłych” – pisał Henryk Sienkiewicz, pokazując, w jaki sposób dzielny Polak nauczył moresu buńczucznego Akbaha-Ułana, tatarskiego wodza. Sprzeciw czy nawet opór – we współczesnym świecie do jego demonstracji mogą służyć przecież bardzo różne środki – budzi na Wschodzie respekt, choć także i rozdrażnienie.

Zawsze jednak oponent Moskwy ma w tym wypadku pewne pole manewru. Ale płaszczenie się i łaszenie w Rosjanach bezwzględnie rodzi wyłącznie pogardę. Na dowód tego można przytoczyć liczne świadectwa. Odpowiedzialni za pohańbienie Polski – może wpadli wtedy w trans lub ekstazę, może ich zahipnotyzował jak mysz wąż swoim lodowatym wzrokiem, to bez znaczenia – tak czy inaczej swoim postępowaniem ośmielili Rosjan do pokazania, ile naprawdę znaczymy dla Moskwy. Zawartość trumien sprowadzonych ze Smoleńska zrywa maski dyplomacji i ukazuje pysk bestii, której trzeba spojrzeć w oczy. Jerzy Muchin, rosyjski polakożerca i kłamca katyński, nakręcił w 2005 roku paszkwil zatytułowany „Katyńska podłość”. Termin „podłość Smoleńska” mieści co najmniej kilka fenomenów.

REKLAMA