Szefowie publicznej służby zdrowia w Wielkiej Brytanii mieli wydać polecenie, by nie ratować zarażonych koronawirusem osób z problemami i ułomnościami umysłowymi. Odsetek zgonów wśród takich osób jest niemal 5 razy wyższy niż w całej populacji.
Organizacja charytatywna Royal Mencap Society zajmująca się pomocą osobom z różnego rodzaju upośledzeniami umysłowymi, ale np. także głuchymi, ujawniła, że lekarze publicznej służby zdrowia kwalifikowali te osoby jako takie, które zarażone koronawirusem nie będą otrzymywać resuscytacji, czyli pomocy oddechowo-krążeniowej.
– W czasie pandemii wiele osób z trudnościami w uczeniu się spotkało się z szokującą dyskryminacją i problemami w dostępie do opieki zdrowotnej. W ich aktach medycznych wpisywano zakaz resuscytacji krążeniowo-oddechowej (DNACPR) i ograniczano opiekę nad nimi – mówił w rozmowie z dziennikiem „Guardian” Edel Harris, szef organizacji.
W styczniu organizacja otrzymało oświadczenia od osób z problemami umysłowymi, że otrzymały informację, iż w razie zarażenia koronawirusem nie będą reanimowane.
– To niedopuszczalne, by w grupie osób tak mocno dotkniętych pandemią, które nawet zanim pojawił się COVID umierały średnio 20 lat wcześniej niż ogół populacji, teraz tak wielu odczuwało strach i zastanawiało się dlaczego są pomijane przy ratowaniu. JCVI ( Komitet ds. Szczepionek i Szczepień) i rząd muszą działać już teraz, aby pomóc ratować życie najbardziej narażonych osób w społeczeństwie i skierować je do szczepień – mówił Harris.
Według publicznej agencji zdrowia Public Health England (PHE), młodzi ludzie w wieku od 18 do 34 lat z trudnościami w uczeniu się (tak w Wielkiej Brytanii określa się osoby z ułomnościami umysłowymi, ale także głuche) są 30 razy bardziej narażeni na śmierć z powodu koronawirusa niż ich pełnosprawni koledzy.
Już w grudniu Komisja ds. Jakości Opieki (CQC) stwierdziła, że istnieją „dowody na niedopuszczalne i niewłaściwe” stosowanie przez lekarzy publicznego funduszu zdrowia NHS klauzul DNACPR o nieratowaniu osób niepełnosprawnych umysłowo. Mimo ostrzeżeń o takich nikczemnych praktykach nic w tej sprawie nie zrobiono.
Okazuje, że wielokrotnie uzyskiwano zgody takich niepełnosprawnych umysłowo pacjentów na niestosowanie wobec nic procedur ratujących życie.
– Lekarze często nie rozumieją, że ktoś z trudnościami w uczeniu się może nie być w stanie komunikować swoich objawów. Opiekunów czasami nie słucha się. Osoby z trudnościami w uczeniu się już teraz bardzo źle są traktowane przez służbę zdrowia od służby zdrowia. Mniej niż dwie na pięć osób z trudnościami w uczeniu się żyją powyżej 65 roku życia – mówi psychiatra Keri-Michèle Lodge.
Urząd Statystyk Narodowych podał, że 5,8 procent wszystkich zmarłych z powodu koronawirusa to osoby z jakąś formą niepełnosprawności, mimo że stanowią one zaledwie 1,2 procent populacji.