Publiczna służba ochrony zdrowia. Dzieci cierpią w milczeniu

Obrazek ilustracyjny/Fot. Pixabay
Obrazek ilustracyjny/Fot. Pixabay
Zaledwie 17,5 proc. potrzebujących dzieci dostaje pomoc psychologiczną w ramach NFZ. W gorszej sytuacji są chłopcy: wsparcie ma 14,5 proc. – podaje w poniedziałek „Dziennik Gazeta Prawna”.

Luka między potrzebami a dostępnością do pomocy jest bardzo duża – wynika z raportu Instytutu Psychiatrii i Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny, na który powołuje się „DGP”.

Gazeta zwraca uwagę, że najbardziej poszkodowane są dzieci w wieku szkolnym i te najmłodsze, ze wsi.

Z danych przywołanych przez dziennik wynika, że NFZ nie widzi większości zaburzeń młodych osób. Zdaniem gazety powodów jest kilka, w tym brak dostępu do lekarzy, miejsce zamieszkania, ale i nastawienie społeczne.

Z badania przeprowadzonego w grupie ponad 10 tys. osób w ramach Narodowego Programu Zdrowia wynika, że kilkanaście procent dzieci ma zaburzenia psychiczne, większość jednak nie otrzymuje pomocy, a społeczeństwo nadal nie akceptuje osób, które borykają się z problemami tego rodzaju.

Autorzy przebadali dzieci, nastolatków, osoby w wieku produkcyjnym i najstarsze. Potem zderzyli te dane z tym, co jest w statystykach NFZ.

Wśród najmłodszych, czyli dzieci przed ukończeniem szóstego roku życia, jakiś rodzaj zaburzeń wykazuje 16 proc. Badano ich emocjonalność, umiejętność wyrażania uczuć, empatii, zdolności komunikacyjne i łatwość adaptowania się do sytuacji. Najgorzej wypadają kilkulatki na wsi – nawet co piąte dziecko (20 proc. chłopców i 23 proc. dziewczynek) ma zaburzenia społeczno-emocjonalne. (…)

„Może to świadczyć o tym, że dzieci na wsi są pod względem rozwoju społeczno emocjonalnego dość zaniedbane albo nie mają dostępu do ośrodków i instytucji, które bywają pomocne w przeciwdziałaniu takim zaburzeniom” – wskazuje cytowany przez „DGP” prof. Jacek Wciórka, jeden z autorów badania.

W przypadku starszych dzieci – jak wskazuje gazeta – jest szansa na to, że problemy zauważy nauczyciel, pedagog lub psycholog szkolny. Jednak – zaznaczono – w tej grupie wyniki wcale nie są znacznie lepsze. Jakiekolwiek zaburzenia psychiczne (m.in. odżywiania, lękowe, depresyjne, związane z używkami czy komunikacyjne) występują u 13,3 proc. dzieci. I choć nie ma dużej różnicy między płciami, to częściej widoczne są u chłopców. Tendencje samobójcze zdiagnozowano u ponad 6 proc. dzieci między 12. a 17. rokiem życia. Dotyczą zatem 131 tys. osób.

Jak pisze „DGP”, resort zdrowia potwierdza, że dostrzega problem. Odpowiedzią na to – jak czytamy – mają być niedawno uruchomione centra zdrowia publicznego.

„Jest za wcześnie jednak, by oceniać efekty. Wciąż działają one w ramach pilotażu i jest ich niewiele. Powstają nowe placówki wsparcia dla najmłodszych, a całość systemu reformowana jest w kierunku psychiatrii środowiskowej, gdzie wsparcie ma być udzielane blisko pacjenta, zaś leczenie w szpitalu to ostateczność” – wskazuje dziennik.

Źródło: PAP

5 KOMENTARZE

  1. Nie wierzę, pomoc psychologiczna… Jak ja byłem w podstawówce to wystarczyło uderzenie kijem w łapę i już nie było problemów psychologicznych… Robią z dzieciaków teraz kaleki….

    • Otóż to. Dziś to dzieciaki-mięczaki. Nadopiekuńczość i ta licha edukacja. Brak samodzielności ? Mieliśmy swój świat i szło się tropem niezależnego twardziela. A dziś nie wiesz ile możesz powiedzieć, bo zaraz zaleją się łzami. A w smutku to i dilerowi łatwiej dotrzeć. Licha ta genetyka, czy co ? Za dużo szczepionek ? Spada kreatywność. Celowa robota – łatwiej takimi sterować. A My byliśmy nie sterowalni, na ogół. Dostałeś po łapach, to ci jeszcze stary dołożył!

    • Mamy mnóstwo psychologów, socjologów, i resocjalizatorów. Przeważnie są to dzieci różnych lokalnych kacyków, które ukończyły właśnie takie studia, bo inne były za trudne. A jeść trzeba…

  2. Specjalistami od wychowywania dzieci i od dbania o ich zdrowie są RODZICE. Jak najdalej od czułej opieki państwa,przymusu szczepień, „Pan psycholozek”, weryfikacji płci, leczenia farmakologicznego „choroby afektywnej dwybiegunowej” czyli labilnosci nastroju fizjologicznej u dzieci itp.itd.

Comments are closed.