Dzieje Polski są nieustanną inspiracją dla wielu prawicowych publicystów. Wydarzenia sprzed lat i wieków są dla prawicy podstawą do mówienia o współczesnej Polsce i współczesnych Polakach. Wbrew, a może właśnie w wyniku konserwatyzmu i patriotyzmu prawicowi publicyści szargają narodowe świętości i strącają z postumentów narodowych bohaterów. Jednym z rewizjonistów historii jest niewątpliwie Rafał Ziemkiewicz.
W opublikowanym na portalu Interia tekście „Nigdy więcej Września” Rafał Ziemkiewicz opisał szaleństwo Polaków miotających się przez dwa ostanie wieki między realizmem a skłonnościami samobójczymi.
To szaleństwo Polaków, miało zdaniem Rafała Ziemkiewicza, wyrażać się poprzez „bezsensowne powstanie, klęska kładąca ostatecznie kres marzeniom o wskrzeszeniu dawnej Rzeczypospolitej Wielu Narodów, w przedrozbiorowych granicach i o przedrozbiorowym znaczeniu”.
Zdaniem Ziemkiewicza po klęsce powstań następowała „głęboka depresja i narodowa apatia. Potem dziesięciolecia nagłego zmądrzenia i ciężkiej pracy u podstaw, uwieńczone niewiarygodnym sukcesem (…) Polacy wykazują się polityczną mądrością, zdolnością samoorganizacji, instynktem państwowym i rozsądkiem (…)
Rzeczpospolita Polska, która przed stuleciem zeszła do grobu jako twór anachroniczny, przegniły, rozrywany wszelkiego rodzaju sprzecznościami i niezdolny do samodzielnego bytu, odradza się jako nowoczesna republika, z pełnią praw obywatelskich, których państwa zachodniej Europy doczekają się dopiero w pół wieku później”.
Dwubiegunowość Polaków, według publicysty, szybko jednak daje o sobie znać. „Polacy nagle głupieją, okazują się niezdolni do zbudowania silnej gospodarki i dobrobytu, wyłonienia skutecznych politycznych i społecznych elit, Polska od momentu zamachu majowego osuwa się stopniowo ku rządom faszystowskim”.
