Nie milkną echa wyjątkowo nieudanej wizyty prezydenta Francji w Pekinie. W czasie powrotu z Chin, Macron dolał oliwy do ognie, mówiąc o tym, że Europa ma zachować „autonomię strategiczną” także wobec USA, w sprawie Tajwanu, „Europa „nie powinna uczestniczyć w dalszym napinaniu relacji między Stanami Zjednoczonymi a Chinami”.
Prezydent dodał, że UE nie „może zboczyć ze swojej linii postępowania, pomimo obecnych kryzysów geopolitycznych na Tajwanie czy na Ukrainie” i nie chce „wchodzić w logikę istnienia dwóch bloków”. Jeśli „chodzi o Ukrainę, stosunki z Chinami czy sankcje, trzeba mieć własną europejską strategię” – mówił Macron.
Dostrzegł także coraz silniejszą zależność Europy od Waszyngtonu, od czasu inwazji Rosji na Ukrainę i wprowadzenia międzynarodowych sankcji wobec Moskwy, czego nie uważa za korzystne.
Jego wypowiedzi spotkały się z krytyką w kraju i zagranicą. Dziennik „Le Figaro” pisał, że dzięki takiej polityce Macrona, Francja „wypada z historii”. „Szkody zostały wyrządzone, a sojusznicy zastanawiają się nad strategią Macrona polegającą na ciągłym manewrowaniu, od Ukrainy po Tajwan” – dodawał dziennik.
Emmanuel Macron „myślał, że przywdziewa buty generała De Gaulle’a”, a w „rzeczywistości potknął się o geopolityczny dywan Azji i Pacyfiku, kluczowe pole bitwy o globalną stabilność w XXI wieku”. Z kolei niemiecki „Der Spiegel” pytał już wprost – „czy Macron stracił rozum?”
Głos zabrał i były lokator Białego Domu i w swoim stylu przedstawił wizytę dyplomatyczną Emmanuela Macrona w Chinach. W wywiadzie dla Fox News powiedział, że „Macron, który jest przyjacielem, lizał d…ę Jinpingowi w Chinach”.
Rząd oficjalnie wspiera swojego prezydenta. Europa „musi być w stanie sprawić, by jej wyjątkowy głos został usłyszany” – mówił rzecznik francuskiego rządu Olivier Veran i dodał, że „na szczęście Europa ma prawo do własnego stanowiska”. Tylko dlaczego Macron ma być zaraz głosem całej Europy?
